انبيا و ائمه، منبع خير و احسان

 تمام انبیاي خداوند و ائمۀ طاهرین برای تمام مردم، منبع خیر و منبع احسان بودند؛ به خاطر ارتباطی که از طریق باطن و قلب مبارک خود با خدای متعال داشتند و ایمانشان به آخرت، گویاي ایمانی بود که آن را با مشاهدۀ قیامت با چشم سر به دست آورده بودند، و به خاطر این که آنان دنیا را خانۀ تکلیف و مسئولیت می‌دانستند؛ خانه‌ای که خدا تکالیف و مسئولیت را بر عهدۀ آن‌ها گذاشته بود؛ چه قبل از این که پیغمبر و امام شوند، و چه بعد از این که به این مقام انتخاب شوند؛ همان‌طور که اقتضای وجود خورشید، پدید آمدن روز است؛ چنان‌كه فلاسفه در این زمینه می‌گویند، خورشید علت روشنایی روز بوده و روشنایی روز، معلول آن است، و هرگز معلول نمی‌تواند از علت جدا شود، و به عبارتي، ایجاد فاصله بین علت و معلول، غیر ممکن است. نمی‌شود خورشید از افق طلوع کند و روز نشود؛ نمی‌شود خورشيد غروب کند و شب نشود. نمی‌شود دست ما همراه با اراده، چیزی را حرکت دهد و حرکت صورت نگیرد. بالاخره ما که پشت ماشین می‌نشینیم و اراده می‌کنیم كه ماشین ما را از مقصدی به مقصد دیگر ببرد، دست ما علت روشن شدن ماشين است، و سوییچ هم که با حركت دادن آن در جاي سوييچي، ماشین روشن می‌شود، معلول مي‌باشد. پای ما علت است و پدال گاز را که آن را فشار می‌دهیم تا ماشین حرکت ‌کند، معلول این علت است. محال است كه بشود بین علت و معلول، جدایی انداخت. ایمان انبیا به خدا و روز قیامت و ایمان ائمه به خدا و روز قیامت علت بود و آثاری که از وجود مبارک آن‌ها در میان ملت‌‌هایی که در آنان به سر مي‌بردند، صادر شد، معلول بود