پاسخ کلیدی به استفاده از حرف ندای بعید در خطاب روزه

یک پاسخ دارد، که درزبان شعر این است که :

دوست نزديك ‏تر از من‏ به من است وين عجب ‏تر كه من از وى دورم‏ چون ما از خداوند فاصله داریم، او با محبت و لطف خود می‌خواهد این فاصله را با عبادت ما از بین ببرد، و ما را با مرکب عبادت از دور بودن به مقام قرب خود برساند. راه دیگری هم برای نزدیک شدن و قرب به خود جزء عبادت واقعی وجود ندارد، که فرمود:«وَ ما خَلَقْتُ‏ الْجِنَ‏ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ ِ»، عبادت شما را از دوری من نجات می‌دهد. تا شب اول ماه رمضان از من فاصله زیاد داشتید، من هم این فاصله را از شما نمی‌پسندیدم. پس روزه را بر شما واجب کردم که این فاصله برداشته شود.

وهمچنین فرمود: «وَ أَمَّا مَنْ خافَ‏ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى» کسی که از ایستادن در دادگاه های قیامت نگران است، و با این ترسی که دارد خود را از هوای نفس باز می‌دارد و به نفس خویش می گوید من آدمی نیستم که روزه را بخورم و احترام ماه رمضان را بشکنم، آدمی نیستم که فرمان خدا را اطاعت نکنم و معصیت انجام دهم. انسانی که با روزه گرفتن و همه مشقت‌ها ورنج تشنگی،گرسنگی، فشار غریزه جنسی، می‌گوید نمی‌خورم، در نتیجه، « فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‏ » جایگاه او بهشت است؛ بهشتی که در جوار پروردگار است. پس عبادت برای کم کردن فاصله میان بندگان و خداوند است.