لطفا منتظر باشید

خاطره یاران صبور خدا

من یک بار به دیدن فرزند دوم مرحوم آیت الله آقا سید جمال الدین گلپایگانی رفته بودم. آقا سید جمال که در صد ساله اخیر درایمان، توکل، زهد، تقوا، قناعت، علم بسیار کم نظیر بود، وقتی بعد از رحلت مرجع تقلید زمان وی به ایشان گفتند که ما شما را از علمای درجه اول شیعه می‌دانیم، رساله بدهید، خیلی آرام فرمود طاقت عذاب دوزخ را ندارم.

فرزند ایشان به من فرمود: پدرم در یک خانه‌ای محقر زندگی می‌کرد، دوتا اتاق پایین کاه‌گلی یک اتاق بالا که محل کارهای او بود، یازده شب تمام بازار نجف بسته بود، چند مهمان برای ما رسید، ما دستپاچه شدیم چون حتی نان خالی هم نداشتیم، شامی که خورده بودیم وتمام شده بود وحتی اضافه هم نمانده بود، قسم ‌خورد و‌گفت پدرم من را صدا زد گفت یک مغازه آخر بازار نجف باز است همه چیز هم دارد، برو برای مهمانها مناسب ایشان خوراکی بخر، گفت من هر چه فکر کردم بعد از نماز مغرب و عشاء کل بازار نجف می‌بندند، گفت من رفتم، آخر بازار نجف یک مغازه تمیز همه چیز دارد وارد مغازه شدم گفت پسر آقای سید جمال هر چه برای مهمانها می‌خواهی بردار، گفتم آقا نسیه باید ببرم، چون پدر من اصلا یک درهم پول امشب ندارد، گفت: بله می‌دانم پول نمی‌خواهد بردار برو. من همه نوع غذایی که متناسب با مهمانها داشت آوردم . سفره انداختم وخیلی با خوشحال و شادی خوردند و صبح هم رفتند. من فردا آمدم در بازار نجف تا از مغازه‌دار تشکری کنم چند بار بازار نجف را دور زدم چنان مغازه‌ای وجود نداشت.

خدا فرموده است من یار روزه ‌داران هستم، آنان که این یار را ندارند واقعا چه می‌کنند، شما کمی سرتان درد می‌گیرد می‌گویید یا الله، یا رب به شما آرامش می‌دهد، مریض می‌شوید نزد دکتر می روید. دردل می‌گویید خدایا درمان من وتأثیر دوا با تو است، ولی آنانی که این یار را ندارند خیلی تلخ زندگی می‌کنند، و به اجبار با آن تلخی‌ها می‌سازند.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه