تبیین لغت دنیا

       اهل لغت می‌گویند که کلمه دنیا از دَنَوَ به معنای "نزدیک" گرفته شده برخلاف بعضی‌ها که می‌گویند از دَنَیَ به معنای "پست" گرفته شده است. این دو باب با هم فرق دارند و به نظر می‌رسد معنای اول صحیح‌تر است. بنابراین، دنیا یعنی جای نزدیک در مقابل آخرت، که دورتر از دنیاست. حقیقت دنیا، به نظر پروردگار و به نظر انبیاء و ائمه و اولیاء به معنای تجارتخانه است.[15]امیرمؤمنان (ع) در یک تعریف که عالی‌ترین تعریف است می‌فرماید: دنیا «متجرُ اولیاء الله» است.^[16] این تجارتخانه از کلمات متضایف است که وقتی یک نفر می‌گوید تجارتخانه، چند چیز دیگر مثل سرمایه، معامله، سود و زیان و مشتری هم در کنارش به ذهن آدم می‌آید. وقتی می‌گویند دنیا تجارتخانه است، پس انسان می‌شود تاجر و معامله‌گر و فروشنده. دو خریدار هم دارد که یکی خداست و دیگری شیطان. جنس مورد معامله هم کل هویت انسان است، یعنی روح و عقل و هوش و استعداد و شهوت و غریزه و کل هویت او.