مواردی از هزینه درست نعمت‌ها

)فَكُّ رَقَبَةٍ * أَوْ إِطْعامٌ في‏ يَوْمٍ ذي مَسْغَبَةٍ تکلیف الهی این است که روزی که جنگ، کمبود، نداری و محدودیت است، به آنهایی که سختی دارند برسید، چرا که در قرآن مجید می‌‌فرماید: )هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلاَّ الْإِحْسان‏(؛ و مگر می‌‌شود شما به بندگان خدا برسید و روز احتیاج شما به دادتان نرسند؟

)يَتيماً ذا مَقْرَبَةٍ(؛ یک تکلیف این است که در اقوامتان اگر یتیمی هست به او رسیدگی کنید که به سختی زندگی نکند.

) أَوْ مِسْكيناً ذا مَتْـرَبَةٍ(؛ و کمک کنید تا زمین‌گیر در زمین‌گیری‌‌اش نماند.

)ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذينَ آمَنُوا وَ تَواصَوْا بِالصَّبْـرِ وَ تَواصَوْا بِالْمـَرْحَمَةِ * أُولئِكَ أَصْحابُ الْمـَيْمَنَة کسی که اهل ایمان است دائم مردم را به استقامت سفارش می‌‌کند و می‌‌گوید صبر کن، این‌گونه نمی‌‌ماند و سختی‌ها به خوبی‌ها مبدل می‌‌شوند، چراکه صبر و ظفر دوستان قدیمند و بر اثر صبر، نوبت ظفر می‌‌آید. این گروه، اصحاب یمین‌‌اند و اصحاب یمین هم نزدخدا هستند.

)وَ الَّذينَ كَفَرُوا بِآياتِنا هُمْ أَصْحابُ الْمـَشْأَمَةِ * عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ بدبخت آنهایی که با خدا سر و کار ندارند، طاقی از آتش برسر آنها زده می‌‌شود که همه وجودشان را در برمی‌گیرد.

در آیه هجده به بعد سورة مبارکة فصلت می‌فرماید: )وَ نَجَّيْنَا الَّذينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُون‏( آنهایی را که اهل ایمان و تقوا بودند نجات می‌‌دهیم. در آیات بعد انسان می‌‌فهمد منظور از آنها کسانی‌‌اند که تمام نعمت‌های خدا را از آلوده شدن به خواسته‌های ابلیس حفظ کرده‌اند.

)وَ يَوْمَ يُحْشَـرُ أَعْداءُ اللهِ إِلَى النَّارِ فَهُمْ يُوزَعُون(آن روز دشمنان هم به آتش کشیده می‌‌شوند و آنان را در آتش نگه می‌‌داریم. آنان کسانی‌‌اند که قرآن در باره‌شان می‌‌فرماید: )حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُون‏(

دشمنان من کسانی‌‌اند که وقتی به آتش برسند، گوش، چشم و پوستشان علیه آنها شهادت می‌‌دهند، چراکه نعمت‌های خدا را در راه غیر خدا خرج کرده‌اند. گوش می‌‌گوید: ای خدا آنچه را که باید نمی‌‌شنیدم به من شنواند. چشم هم می‌‌گوید: آنچه را باید نبینم نشانم داد، و پوست نیز می‌‌گوید: با آنجا که نباید، مرا تماس می‌‌داد.