بنابراین از این نعمت‌ها باید درست استفاده کرد و اگر آدم بخواهد با پروردگار بزرگ عالم معامله کند همین دنیا را باید مسجد خود قرار دهد. علاء بن زیاد بصری بیمار شده بود و امیرمؤمنان(ع) به دیدن او آمدند. آن حضرت مشاهده کرد که عجب خانه‌ بزرگ، ساختمان وسیع و اتاق‌‌های اضافه‌تر از حق زن و بچه‌اش دارد. از او پرسید آیا خانه‌ات ملکی است؟ عرض کرد: فدایت شوم، بله. فرمودند: خانه را فقط برای خودت ساخته‌ای؟ گفت: قربانت بروم نه، من و زن و بچه‌ام مگر چقدر جا می‌خواهیم؟! علی جان! من این خانه را ساخته‌ام و می‌خواهم از آن در راه خدا و در راه دوستان خدا استفاده کنم، می‌خواهم مجلس بگیرم، برای ایتام برنامه داشته باشم، از مهمانان پذیرایی کنم و در آن کارهای خیر انجام دهم. حضرت فرمودند: خیلی مرد زرنگی هستی! هم دنیای آبادی داری و هم آخرت آبادی! بعد هم او را دعا کردند و بیرون آمدند.

در روایتی که شب گذشته از پیامبر اکرم(ص) خواندم، ایشان «أَكْيَسُ الْكَيِّسِين‏» یعنی زرنگ‌ترین زرنگ‌ها را معرفی نمود و فرمود: «مَنْ حَاسَبَ نَفْسَه‏» و در ادامه‌اش فرمود: «عَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمـَوْت‏» و برای بعد از مرگش کار کند. یعنی اگر کار می‌کند برای هر دوی دنیا و آخرتش کار کند، نه این که به یکی بچسبد و دیگری را ترک کند. در روایتی امام سجاد(ع) می‌فرمایند:

لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَرَكَ دُنْيَاه‏ لِآخِرَتِهِ.

دوست ندارم کسی را که فقط گوشه‌ای بنشیند برای عبادت و نیز دوست ندارم کسی که فقط غرق در دنیا بشود. دنبال کسب و کار بروید، خانه هم تهیه کنید، ازدواج هم بکنید و اگر می‌توانید وسعت به زندگی‌تان هم بدهید، اما همه از راه حلال باشد و آخرتتان را هم آباد بکنید: «إِنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِخَیَـر الدُّنْيا وَ الْآخِرَة».