تربیت و ادب

مشهور است كه جوانى به خاطر شرارت و قتل و دزدى به وسيله‏ قاضى شهر محكوم به اعدام شد.

هنگام اجراى حكم از او خواستند اگر وصيتى دارد بنويسد يا بگويد در جواب گفت: تنها وصيتم اين است كه مادرم را در كنار چوبه دار حاضر كنيد تا در اين آخرين لحظات حيات او را ببينم.

مأموران به خانه مادرش مراجعه كردند و او را براى ديدار فرزند اعدامى‏اش كنار چوبه دار آوردند، فرزند به مادر گفت: در اين آخرين لحظات حيات بسيار بسيار مايلم زبانت را در دهان من بگذارى، و مرا رهين منت خودسازى، مادر هنگامى كه زبان به دهان فرزند گذاشت، فرزند با تمام توان خود با دندان‏هايش زبان مادر را گاز گرفت به طورى كه زبان دچار زخم عميق شد و دهان مادر پر از خون گشت، وقتى به جوان به خاطر اين عمل ناروايش اعتراض كردند، گفت: اين چوبه دار محصول تشويق مادرم در ايام كودكى‏ام به تخم‏مرغ دزدى بود كه نهايتاً به شتر دزدى و شرارت و قتل انجاميد.

حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام در جمله‏اى حكيمانه خطاب به انسان مى‏گويد:

«فِكْرُكَ يَهْدِيْكَ إلَى الرَّشَادِ»

. انديشه‏هاى خردمندانه‏ات و افكار اساسى و عاقلانه‏ات تو را به راه هدايت و مصلحت واقعى راهنمائى مى‏كند.

چه سرمايه‏اى در اين جهان براى يك پدر و مادر بالاتر و برتر از فرزند است؟

آيا پدر و مادر وظيفه و مسؤوليت خطيرشان نسبت به فرزند اقتضا نمى‏كند كه در راه تربيت و رشد و تكامل صحيح او فكر و انديشه خود را به كار بگيرند تا در باره او تصميمات حكيمانه و روش‏هاى استوار انتخاب نمايند؟

تعقل صحيح و انديشه حكيمانه هنگامى كه در روش و منش پدر و مادر به صورت عمل ظهور كند و نتيجه آن به فرزند انتقال يابد، البته فرزند تبديل به منبع و خير و ادب و تربيت مى‏شود و براى جامعه در آينده از عمرش، بسيار مفيد خواهد شد.