شادى و غم‏

اينجاست كه خوشحالى و غم واقعى به انسان دست مى‏دهد، خوشحالى از داشتن آنچه مولا بر او مى‏پسندد و غم به خاطر گرفتار بودن به برنامه‏هايى كه دوست از او متنفر است. آنان كه بدون شناخت خويش خوشحالى دارند خواه ناخواه دچار عجب و غرور و خودبينى مى‏شوند؛ بنابراين بدون شناخت خويش خوشحالى و يا غم معنا ندارد، به طور قطع كسى كه دچار آلودگى باشد ولى خود را خوشحال نشان دهد، انسان بدبختى است.