عبرت گرفتن از بى‏فكرها

از زندگى بى‏فكرها مى‏توان فهميد كه فكر چه قدر ارزش دارد. از لقمان پرسيدند: ادب از كه آموختى؟ گفت: از بى ادبان. پرسيدند: انسانى به اين مؤدبى چه طور از بى‏ادبان ادب آموخته؟ گفت: كارهايشان را نگاه كردم و نتيجه آن‏ها را ديدم. فكر كردم اين كار چه قدر بيهوده است. از اين رو، خود ديگر آن كار را انجام ندادم. 
از زندگى بى‏فكرها بايد به ارزش فكر پى برد. فكر كردن هم كار مشكلى نيست. انسان اگر پشت پرده احساسات و غرايز و شهوات زندگى نكند و جلوى همه اين‏ها قرار بگيرد، فكر كردن براى او كار آسانى خواهد شد. او بايد فكر كند كه آيا به لذتش مى‏ارزد آبرويم را تا وقتى زنده هستم ببرم و روز قيامت به سخت‏ترين شكل مجازات شوم؟  آيا سزاوار است با به دام انداختن دخترى جوان و بى‏آبرو كردن او تا آخر عمر او و پدر و مادرش را دچار بلا و عذاب كنم؟ آرى، فكر ريشه نيكى‏ها و پاكى‏ها و درستى‏هاست.