پيدايش و مرگ خورشيد

يكى از كتاب‏هاى علمى‏اى كه شهرت جهانى دارد، كتاب پيدايش و مرگ‏خورشيد است. اين كتاب در اروپا نوشته شده و دانشمندان شوروى نيز آن را معتبر مى‏دانند. مراجعه به اين كتاب براى شناخت خدا و مجاب كردن ماترياليست‏ها كافى است. زيرا آن‏ها صاحبى براى عالم قائل نيستند و حرفشان اين است كه عالم بدون صاحب، بدون ناظم و به صورت خود به خود به وجود آمده است. از نظر علم هم چيزى كه خود به خود به وجود آمده باشد، بايد از اول موجود بوده و تا ابد هم وجودش ادامه داشته باشد. و اين در حالى است كه در عالم آفرينش هيچ عنصر يا ماده‏اى با اين كيفيت وجود ندارد. خود آن‏ها هم در جمله «خود به خود به وجود آمده» گرفتار شده‏اند، چون لازمه اين حرف اين است كه زمانى عالم نبوده و بعد بود شده است و اين سخن، با ازلى و ابدى بودن ماده اوليه جهان نمى‏سازد. وقتى يك ماترياليست مى‏گويد عالم به دست كسى ساخته نشده و خود به خود به وجود آمده، اين حرف معنايش اين است كه ازلى نبوده و در زمان خاصى پديدار شده است. همين حرف براى شكست دانش آن‏ها كافى است. بدين معنى كه مى‏گوييم اگر عالم از ابتدا نبوده و بعد به وجود آمده است، پس روزى هم نخواهد بود. عبارت پيدايش و مرگ خورشيد بر همين معنا دلالت مى‏كند و اين در حالى است كه آنان ماده و ريشه جهان را ازلى و ابدى مى‏دانند! عجيب اين است كه آن‏ها با وحود چنين عقيده‏اى قبول دارند كه كتاب پيدايش و مرگ خورشيد كتاب علمى عميقى است كه در نقض آن حرفى نمى‏توان زد. اما توجه ندارند كه پيدايش بدين معناست كه كسى آن را پديد آورده است. حال اگر بخواهيم بگوييم خودش به وجود آمده، يعنى در زمان معينى موجود نبوده و بعد پيدا شده و منشأ پيدايش آن هم خودش بوده است. مساله در سر همين نبوده و بوده است كه عاجز ازپاسخ دادن به اين سوال است كه خورشيد چگونه به وجود آمده است؟ وقتى انسان ماجراى پيدايش خورشيد و مرگ آن را مطالعه مى‏كند و آيات قرآن را در اين باره ملاحظه مى‏نمايد، مى‏بيند دقيق‏ترين اخبار درباره پيدايش خورشيد و مرگ آن در قرآن مجيد منعكس شده است. تاكنون، در طول اين 1400 سال، در شرق و غرب عالم، انسان عاقلى پيدا نشده كه يك كتاب علمى بر ضد قرآن بنويسد و بگويد از نظر علمى نمى‏توان گفتار قرآن را پذيرفت يا معتقد باشد كه محتواى قرآن ضد و نقيض است. اين كتاب مانند خورشيد بر تابلوى دانش بشرى مى‏درخشد و هر چه بر علم بشر افزوده مى‏شود، برترى و اشرافش بيشتر نمايان مى‏شود. قرآن در بردارنده علوم متعدّدى است كه دانشمندان بايد روى كلمه به كلمه آن زحمت بكشند و آن را تجزيه و تحليل كنند تا معلوم شود اين كتاب حاوى چه اطلاعات ارزشمندى است.