بصيرت از ديدگاه قرآن‏

قرآن كريم بحث بسيار مهم و ريشه‏دارى را درباره بصير وأعمى مطرح فرموده است. براى أهل حقيقت نيز ثابت و يقينى است كه آن‏چه در ظاهر انسان مى‏گذرد، در باطن او هم مى‏گذرد. اميرالمؤمنين، عليه‏السلام، مى‏فرمايد:
همان طور كه جسم انسان بيمار مى‏شود، باطن انسان هم بيمار مى‏شود.
يعنى همان طور كه انسان از چشم ظاهر برخوردار است، از چشم باطن هم برخوردار است. پس، همان طور كه ممكن است يك نفر كور باشد و اشيا را در ظاهر نبيند، ممكن است باطن يك نفر هم كور باشد و حقايق را نبيند. مايه‏هاى ديد باطن به همه انسان‏ها داده شده و علاج كورى باطن امكان‏پذير است كه شاهد آن توبه واقعى تائبان عالم است. آرى، افرادى كه جداى از حق مى‏زيستند و به حق فكر نمى‏كردند و گوش آن‏ها به تعبير قرآن، دچار بيمارى «وقر» و سنگين بود، با توبه به راه حق برگشتند و بيمارى‏هاى باطنى‏شان درمان پذيرفت.
سيزده سال تمام، پيامبر اسلام، صلى‏الله‏عليه‏وآله، حكيمانه‏ترين و زيباترين حرف‏ها را زدند، ولى بعضى گويى كر بودند و آن‏گونه كه بايد صداى ايشان را نمى‏شنيدند.