تفكر در وجود خويش‏

يكى ديگر از سفارشات قرآن كريم تفكر در وجود خويشتن است:
«وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ* وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ». 
در زمين براى اهل يقين نشانه‏هايى بر توحيد، ربوبيت و قدرت خداست. و نيز در وجود شما نشانه‏هايى است. آيا نمى‏بينيد؟
بخش مهمى از كتاب توحيد مفضل مربوط به وجود انسان است كه امام صادق، عليه السلام، مفضل را به تفكر در خلقت انسان دعوت مى‏كند.
گذر عمر و ناتوانى ما در نگهداشتن زمان درس بزرگ ديگرى است كه مى‏توان از تفكر در وجود خود گرفت. حافظ مى‏گويد:
بنشين بر لب جوى و گذر عمر ببين كاين اشارت ز جهان گذران ما را بس.

با هيچ وسيله‏اى جلوى گذر عمر را نمى‏توان گرفت. جلوى ريختن مو، ضعيف شدن چشم، تحليل رفتن نيروى بازو و كم قوت شدن زانو را نمى‏توان گرفت. مانع خراب شدن معده و كند شدن كار كليه‏ها نمى‏توان شد و در نهايت، پيرى را نمى‏توان به تعويق انداخت و جلوى ملك‏الموت را گرفت. پس، تا فرصتى هست بايد قدر ايام حيات را دانست:
جوانى گفت با پيرى دل‏آگاه كه خم گشتى چه مى‏جويى در اين راه؟
جوابش گفت پير خوش‏تكلم كه ايام جوانى كرده‏ام گم. 

اما آيا اين سخن جوانان را وادار به تعقل مى‏كند؟