تلبيه

امام صادق ( عليه السلام ) در مورد تلبيه مي فرمايد : لبِّ بِمَعْنَي إِجَابَة صَادِقَة صَافِيَة خَالِصَة زَاکِيَة للهِ سُبْحَانَهُ فِي دَعْوَتِکَ مُتَمَسِّکاًبِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَي تلبيه بگو اما تلبيه صاف و پاک ، آنهم خالص و بي شائبه براي خدا ، در حالي که با تمام وجودت به عروة الوثقاي حق ( که قرآن مجيد و اهل بيت رسول با کرامت اسلام است ) متمسک و متصل باشي . آري خداوند مهربان از ميان ميليونها انسان ، که آرزوي زيارت کعبه و انجام اعمال حج را دارند ، تو را برگزيده و به دعوتش از تو ، براي مناسک ، به تو افتخار داده ، و خلاصه به شخص تو گفته است بيا ، بيا براي عبادتي بسيار مهم . بيا براي تحصيل حريّت و آزادي . بيا براي تصفيه باطن ازرذائل . بيا براي انجام اوامر و دوري از نواهي . بيا براي هماهنگ شدن با ملکوتيان و انبيا و امامان معصوم . بيا براي تحصيل مقام قرب و لقاء . بيا براي به دست آوردن رضا و خوشنودي من و تأمين خير دنيا و آخرت و برائت از شرک و مشرک و منوّر شدن قلب به انوار الهي و فيوضات ربّاني . بيا براي آراسته شدن به حقايق و پيراسته شدن از مهالک . بيا براي توبه و آشتي و جبران سيئات و کبائر . بيا براي به دست آوردن بصيرت و کرامت و انسانيت و صدق و ورع و عفت و تقوا . و تو با دلي صاف و نفسي پاک و نيّتي بي شائبه در حال احرام ، در عرصه گاه ميقات ، با چشمي اشکبار و قولي جدي و صادقانه و خلاصه با تمام وجود در برابر اين دعوت ، بگو آمدم و به حقيقت به سوي آنچه تو را دعوت کرده ، حرکت کن و اين حرکت را تا پايان عمر و لحظه خروج از دنيا ادامه بده که تلبيه را سرّي و رازي و فلسفه و حکمتي جز اين نيست . پس از آن که شرايط و آداب حضور را در خود آماده کردي ، مي تواني با گفتن : لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ ، لَبَّيْکَ لا شَرِيکَ لَکَ لَبَّيْکَ . . .
اين شعار بلند عرشي و حقيقت ملکوتي ، آمدنت را با تمام پاکي و اخلاص و عشق و محبت به پيشگاه مقدس او اعلام نمايي . ولي توجه داشته باش که آمدنت را جدّي و به نحو حقيقت اعلام کني ، که به تلبيه ات توجه کنند و آمدنت را بپذيرند . آنجا جاي پرهيزکاران و پاکان است . آنجا جاي پذيرش هر کسي نيست . آنجا ايمان و اخلاص و توبه و انابه و عهد و پيمان به حقيقت ، وسيله قبولاندن انسان به درگاه حضرت يار است . َبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ ، آمدنت را در لباس آشنايي و آشتي خبر مي دهد . هجرتت را از تمام مفاسد و معايب و آلودگيها و زشتي ها اشعار مي دارد . آيا همين است ؟ لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ . . . ؛ يعني نهادم را از تنگناي ظلم و ستم و سرکشي به جهان نور و عدالت و خيرخواهي انتقال مي دهم . در حال گفتن اين جملات ، انسان بايد در درون خود به معاني متعددي از : پاکي ، قدس ، خضوع ، خلوص ، خوف و خشيت و اجابت دعوت مولاي خود توجه پيدا کند . برخويش مسلم بدارد که به يکتايي او معترف است و او را در مالکيت و ربوبيّت و قدرت و فضل و بخشايش و تدبير يگانه مي داند . لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ ، آري اي محبوب من ، اي مالک و
خالق من ، اي معشوق من ، ندايت را قبول کردم . من درآستان مقدّست ايستاده ام ، به فرمانت گوش مي دهم . به فرمانبرداري از دستوراتت شتابانم . پيمان تو را بدون ترديد و تغييري نگاه مي دارم ؛ " أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْکُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ . . . " . لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ : اي مولاي من ، تو يکتا و بي همتايي . کسي هستي که همگان بايد ندايت را اجابت کنند و دعوتت را بپذيرند . نهاد همه متوجه حضرت تو است . صاحب و مُعطي نعمت هاي بي شماري . مالک آنچنان عزّتي هستي که خواري به حريمش راه ندارد . نيرويي هستي که نقصان نمي پذيري . نفوذت به همه جا رسيده . خدايي جز تو وجود ندارد . آري اي مولاي من ، ندايت را مي پذيرم . دعوتت را با جان و دل قبول مي کنم . ستايش و نعمت براي تو است و آقايي و بي همتايي در خور شأن تو است . اين است رمز تلبيه و سرّ لبيک که با اين شعار الهي ، وحدت و يگانگي پرستندگان خداي يگانه اعلام مي شود . تلبيه گويان در عرصه گاه ميقات ، خود را به آسمان نوراني تجرّد ، که در آنجا از ظلمت هاي مادي ، سرکشي هاي نفس و امتيازهاي واهي ، که موجب کبر و نفاق و دورويي ابداً خبري نيست ، بالا مي برند ، چون تلبيه شعار ايمان است و مقصود از آن اين است که آدمي مصداق واقعي آن شود و معنايش پاسخگويي به اوامر الهي است و از طرفي تحت عنوان ويژه اي در مسأله حج قرار گرفته ؛ چه ، حج مزاياي منحصر به فردي دارد . بنابراين چقدر از ايمان دورند و چه اندازه زشت است چهره کساني که خود را از مفهوم و معناي اين شعار ايماني دورنگاه داشته اند و راز خويش و جامعه شان را به شياطين و طاغوتيان واگذاشته ، در بست در اختيار دشمنان دين و ملت مسلمانند ! و در شؤون حيات و زندگي ، از فرهنگ بيگانگان از حق پيروي مي نمايند . اين دون همّتان و پست فطرتان ، در هر مقامي که هستند به هنگام تلبيه ، جز به لفظ بي معنا ، به چيز ديگري اتصال ندارند . اينان چقدر از حقيقت تلبيه بيگانه اند . اينان لياقت ايستادن در صف پاکان را ندارند .
شما اي زائران حرم دوست ، با تمام وجود مراقب اين شعار باشيد . به نداي مولاي خود پاسخ مثبت دهيد و وجود خود را در سايه اين شعار الهي از دستبرد هوا و هوس ، شيطان و شيطنت طاغوت و طاغوت زده و فرهنگ آلوده غرب و شرق دورنگاه داريد . به حقيقت تلبيه بگوييد . براستي نداي حق را اجابت کنيد . بدرستي و پاکي در اين عرصه گاه قرار بگيريد که در اين حريم اگر قبول شويد هماي سعادت به دام افکنده ايد ، و رنه از بدبخت ترن مردم روي زمين خواهيد بود .