نكته‏اى در سوره مباركه حشر

گاه فردى كه خاطرش خيلى عزيز است در بستر مرگ افتاده و همه دوستدارانش دورش را گرفته‏اند و حاضرند هر كارى برايش بكنند تا نميرد. خداوند در سوره مباركه واقعه در اين‏باره مى‏فرمايد:

«فلولا اذا بلغت الحلقوم. و انتم حينئذ تنظرون. و نحن اقرب اليه منكم و لكن لا تبصرون. فلولا ان كنتم غير مدينين ترجعونها ان كنتم صادقين». 
پس چرا هنگامى كه روح به گلوگاه مى‏رسد و شما در آن وقت نظاره‏گر هستيد و هيچ كارى از شما ساخته نيست! و ما به او از شما نزديك‏تريم، ولى نمى‏بينيد. آرى، پس چرا اگر شما پاداش داده نمى‏شويد و به گمان خود قيامتى در كار نيست و شما را قدرتى بزرگ و فراتر است؟ آن روح‏ به گلوگاه رسيده را به بدن محتضر برنمى‏گردانيد، اگر در ادعاى خود راستگوييد؟
اين سخن قرآن به همه كسانى است كه زروزيور فريبشان داده و اراده مطلق خداوند را بر جهان به سهل گرفته‏اند. خطاب آيه به آنان اين است كه اگر كارى از دستتان برمى‏آيد چرا روح فرد محتضر را به او بر نمى‏گردانيد و مى‏گذاريد او بميرد؟
به راستى، مگر اروپايى‏ها و آمريكايى‏ها كم دارو دارند يا كم در علم پزشكى پيشرفت كرده‏اند؟ پس، چرا آن‏ها نيز، مانند مردم مشرق زمين يا كشورهاى جهان سوم يا كشورهاى عقب‏افتاده، مردمانشان مى‏ميرند و هيچ كارى هم از دست كسى در اين‏باره برنمى‏آيد؟ آرى:
چو مرگ تاختن آورد هيچ سود نكرد بقا بقاى خدايست و ملك ملك خدا