محروميت بخيل از فيوضات پروردگار

پيش‏تر گفتيم كه هيچ انسانى بخيل متولد نمى‏شود. قرآن مجيد طبع انسان را اين‏گونه بيان مى‏كند:

«فطرة اللّه التى فطر الناس عليها».
[پاى‏بند و استوار باش بر] سرشت خدا كه مردم را بر آن سرشته است.
طبيعت او فطرت اللّه است. اين مهم‏ترين آيه‏اى است كه هويت واقعى انسان را از نظر آفرينش بيان مى‏كند. كلمه «فطرت» به لفظ جلاله «اللّه» اضافه شده است. انسان براساس فطرت اللّه خلق مى‏شود؛ يعنى بيمار، بخيل، رياكار، ظالم، خائن و كافر آفريده نمى‏شود. هر انسانى پاك از همه آلودگى‏ها به دنيا مى‏آيد، اما در مسير زندگى دنيوى به واسطه علل و عواملى آلوده مى‏شود.
اما از آن‏جا كه آلودگى‏اش امرى ثانوى و عرضى است، قابل معالجه نيز هست. اگر خودش علاج را قبول كند، نسخه طبيبان الهى را بپذيرد و به كار بگيرد، معالجه مى‏شود. در صورتى هم كه مداوا را نخواهد، بيمارى‏ها در روح او باقى مى‏مانند و با او از دنيا به آخرت منتقل مى‏شوند. چراكه:
«كل نفس بما كسبت رهينة».
هركسى در گرو دست‏آورده‏هاى خويش است.
صفحه باطن آماده پذيرش بيمارى‏هاست، هم چنان‏كه آماده قبول علاج و درمان نيز هست. در دنيا، عده‏اى بيدار و بينا مى‏شوند و بيمارى‏هايشان را علاج مى‏كنند و نجات مى‏يابند، و عده‏اى ديگر كه خوابشان خيلى سنگين است و مخاطبان «إثّاقلتم على الارض» هستند، چنان به ماديات جهان مى‏چسبند كه نمى‏توانند هيچ حركتى براى صفاى باطنشان انجام دهند. اينان مى‏مانند و مى‏ميرند و به هلاكت ابدى مى‏رسند.