از دعاهاى اوست هنگامى كه خبر مرگى به او مى رسید یا این كه خود، از مرگ یاد مى كرد

از دعاهاى اوست هنگامى ‌كه‌ خبر مرگى ‌به‌ ‌او‌ ‌مى‌ رسيد ‌يا‌ اين ‌كه‌ خود، ‌از‌ مرگ ياد ‌مى‌ كرد

«1» اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ ‌و‌ آلِهِ ، ‌و‌ اكْفِنَا طُولَ الْأَمَلِ ، ‌و‌ قَصِّرْهُ عَنَّا بِصِدْقِ الْعَمَلِ حَتَّى ‌لا‌ نُؤَمِّلَ اسْتِتَْمامَ سَاعَةٍ بَعْدَ سَاعَةٍ ، ‌و‌ ‌لا‌ اسْتِيفَاءَ يَوْمٍ بَعْدَ يَوْمٍ ، ‌و‌ ‌لا‌ اتِّصَالَ نَفَسٍ بِنَفَسٍ ، ‌و‌ ‌لا‌ لُحُوقَ قَدَمٍ بِقَدَمٍ «2» ‌و‌ سَلِّمْنَا ‌من‌ غُرُورِهِ ، ‌و‌ آمِنَّا ‌من‌ شُرُورِهِ ، ‌و‌ انْصِبِ الْمَوْتَ بَيْنَ أَيْدِينَا نَصْباً ، ‌و‌ ‌لا‌ تَجْعَلْ ذِكْرَنَا لَهُ غِبّاً «3» ‌و‌ اجْعَلْ لَنَا ‌من‌ صَالِحِ الْأَعْمَالِ عَمَلًا نَسْتَبْطِىُ مَعَهُ الْمَصِيرَ إِلَيْكَ ، ‌و‌ نَحْرِصُ لَهُ عَلَى وَشْكِ اللَّحَاقِ بِكَ حَتَّى يَكُونَ الْمَوْتُ مَأْنَسَنَا الَّذِي نَأْنَسُ ‌به‌ ، ‌و‌ مَأْلَفَنَا الَّذِي نَشْتَاقُ إِلَيْهِ ، ‌و‌ حَامَّتَنَا الَّتِي نُحِبُّ الدُّنُوَّ مِنْهَا «4» فَإِذَا أَوْرَدْتَهُ عَلَيْنَا ‌و‌ أَنْزَلْتَهُ بِنَا فَأَسْعِدْنَا ‌به‌ زَائِراً ، ‌و‌ آنِسْنَا ‌به‌ قَادِماً ، ‌و‌ ‌لا‌ تُشْقِنَا بِضِيَافَتِهِ ، ‌و‌ ‌لا‌ تُخْزِنَا بِزِيَارَتِهِ ، ‌و‌ اجْعَلْهُ بَاباً ‌من‌ أَبْوَابِ مَغْفِرَتِكَ ، ‌و‌ مِفْتَاحاً ‌من‌ مَفَاتِيحِ رَحْمَتِكَ «5» أَمِتْنَا مُهْتَدِينَ غَيْرَ ضَالِّينَ ، طَائِعِينَ غَيْرَ مُسْتَكْرِهِينَ ، تَائِبِينَ غَيْرَ عَاصِينَ ‌و‌ ‌لا‌ مُصِرِّينَ ، ‌يا‌ ضَامِنَ جَزَاءِ الُْمحْسِنِينَ ، ‌و‌ مُسْتَصْلِحَ عَمَلِ الْمُفْسِدِينَ

1.    خدايا! ‌بر‌ محمد ‌و‌ دودمانش درود فرست، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ آرزوى دراز ‌در‌ سرداشتن، بازدار، ‌و‌ ‌در‌ پرتو عمل راستين، ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌ما‌ بگردان، ‌تا‌ اين ‌كه‌ پايان بردن لحظه ‌ها‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌پس‌ يكديگر، آرزو نكنيم، ‌و‌ دريافتن روزها ‌را‌ ‌از‌ ‌پس‌ هم، ‌و‌ پيوستگى ‌دم‌ ‌ها‌ ‌را‌ ‌به‌ يكديگر، ‌و‌ ‌در‌ ‌پى‌ ‌هم‌ آمدن كامها ‌را‌ انتظار نكشيم.

2.    و ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ آرزوهاى غرورانگيز، نگاه دار، ‌و‌ ‌از‌ گزند آن، ايمن گردان. همواره مرگ ‌را‌ ‌در‌ پيش چشم ‌ما‌ مجسم فرما، ‌و‌ هيچ گاه ياد ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ خاطرمان مبر.

3.    و ‌از‌ كارهاى نيكو ‌به‌ كارى توفيق ‌ده‌ ‌كه‌ ‌با‌ آن، بازگشت ‌به‌ سوى ‌تو‌ ‌را‌ كند شمرده، ‌به‌ لقاى ديدار ‌تو‌ حريصانه مشتاق باشيم، ‌تا‌ ‌آن‌ ‌كه‌ مرگ، مايه ‌ى‌ انسى باشد ‌كه‌ بدان، انس گيريم، ‌و‌ مايه ‌ى‌ الفتى گردد ‌كه‌ بدان عشق ورزيم، ‌و‌ چون خويشاوندى باشد ‌كه‌ نزديك شدن ‌به‌ ‌آن‌ ‌را‌ دوست بداريم.

4.    پس چون ‌او‌ ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ وارد كردى ‌و‌ ‌در‌ منزلگاه ‌ما‌ فرود آوردى، زيارت ‌آن‌ ‌را‌ مايه ‌ى‌ سعادت، ‌و‌ آمدن ‌آن‌ ‌را‌ موجب انس ‌و‌ آرامش ‌ما‌ قرار ده، ضيافت ‌و‌ ميهمانى ‌اش‌ ‌را‌ وسيله ‌ى‌ شقاوت ‌و‌ بدبختى، ‌و‌ زيارتش ‌را‌ سبب خوارى ‌ما‌ مگردان، ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ درى ‌از‌ درهاى آمرزش خويش، ‌و‌ كليدى ‌از‌ كليدهاى گشايش رحمت خود قرار ده!

5.    (خدايا!) ‌ما‌ ‌را‌ هدايت يافته ‌و‌ ره ‌گم‌ ناكرده بميران؛ فرمان پذيرانى ‌بى‌ اكراه ‌و‌ خشنود؛ توبه كاران، ‌نه‌ معصيتكاران، ‌و‌ ‌نه‌ اصرار ورزان ‌بر‌ گناه، ‌اى‌ (خدايى) ‌كه‌ پاداش نيكوكاران ‌را‌ تعهد كرده اى، ‌و‌ سامان بخش عمل تبهكارانى!