دوست داشتن نيكان و اخيار

  اخيار و نيكان ، انسان‏هايى هستند كه از جمال باطن و زيبايى درون و ارزش‏هاى معنوى برخوردارند . بى‏ترديد هنگامى كه انسان به زيبايى باطن آنان و ارزش‏هاى معنوى ايشان آگاه شود ، در قلب خود كشش و محبتى فراوان نسبت به آنان احساس مى‏كند و در حقيقت با اين شناخت به اجراى فرمان حق كه دوست داشتن آنان است موفق مى‏شود . اخيار به خاطر دارا بودن ارزش‏هاى الهى و انسانى مورد محبّت خدايند و بر انسان لازم است با تكيه بر شناخت آنان به دوستى و مهرورزى نسبت به آنان از آن جهت كه محبوب خدايند ، برخيزد و آنان را براى معاشرت و همنشينى برگزيند و از نفس پاكشان براى تصفيه قلب خود استفاده كند . مهرورزى به اخيار و دوست داشتن آنان ، براى قلب عبادتى بس مهم و زمينه‏اى براى جلب رحمت و رأفت و عطوفت حضرت حق نسبت به خود است . در حديث معراجيه به بخشى از اوصاف اخيار به اين صورت اشاره شده است : چهره هايشان لاغر ، حيا و شرمشان بسيار ، نادانى‏شان فوق العاده اندك ، سودشان سرشار ، حيله و مكرشان كم ، مردم از آنان در راحت و خودشان از خودشان به خاطر خدمت به ديگران در رنج ، سخنشان سنجيده و حسابگر خويش‏اند ، خود را براى عبادت و بندگى به تعب و مشقت مى‏اندازند ، چشمشان مى‏خوابد و دلشان بيدار است ، ديدگانشان اشك‏ريز و دل‏هايشان به ياد خداست ، هنگامى كه مردم را در گروه غافلان بنويسند ، آنان را در گروه ذاكران ثبت مى‏كنند ، چيزى چشم به هم زدنى آنان را از خدا باز نمى دارد ، دنبال پر خورى و پر حرفى و لباس فراوان نيستند ، مردمان نزد آنان چون ميت‏اند و خدا نزد آنان زنده و جاويد و پايدار است راستى اين خصلت‏ها حقايقى هستند كه زمينه ظهور عشق و محبّت در قلب را فراهم مى‏كنند . اگر در صفحات گذشته به اين حقيقت اشاره كرديم كه دين و اصول و فروع و احكام و قوانين آن منبع و كانون شعله‏ور شدن محبّت و مهر و علاقه و عشق در قلب است و بلكه خود محبّت است ، چيزى به گزاف نگفته و ننوشته‏ايم و همان را يادآورى مى‏كنيم كه كتاب‏هاى عمده شيعه از حضرت امام صادق عليه السلام نقل كرده‏اند :  « هَلِ الدِّينُ إلاّ الحُبُّ »  . آيا دين جز محبّت است ؟