گوشه‏اى از عبادت امام حسن عليه‏السلام

امام صادق عليه‏السلام مى‏فرمايد : امام حسن عليه‏السلام در زمان خود از همه اهل زمان عبادت و زهدش بيشتر بود . هرگاه ياد مرگ و قبر و بعث و نشور و گذشتن بر صراط مى‏كرد ، گريه مى‏كرد و چون عرض اعمال را بر حضرت حق توجه مى‏نمود ، نعره مى‏كشيد و مدهوش مى‏گشت و چون به نماز مى‏ايستاد ، بندهاى بدنش مى‏لرزيد ؛ براى اين‏كه خود را در برابر حضرت ذوالجلال مى‏ديد و چون ياد بهشت و دوزخ مى‏كرد ، مضطرب مى‏شد ، مانند اضطراب كسى كه دچار گزش مار و عقرب شده ، در آن حال از خداوند طلب بهشت مى‏كرد و به حضرت او از عذاب جهنم پناه مى‏برد .