برخورد اسلام با بخيل

در روايت آمده :پيامبر اسلام صلى‏الله‏عليه‏و‏آله خانه خدا را طواف مى‏كردند ، ناگهان مردى را ديدند به پرده كعبه آويخته و مى‏گويد : الهى ! به حرمت اين خانه ، مرا بيامرز . پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمودند : گناهت چيست ؟ عرض كرد : بالاتر از اين است كه براى شما بگويم !
فرمود : واى بر تو گناه تو بزرگ‏تر است يا زمين‏ها ؟ گفت : گناه من ، فرمود :
واى بر تو گناه تو بزرگ‏تر است يا كوه‏ها ؟ گفت : گناه من !
فرمود : گناه تو بزرگ‏تر است يا درياها ؟ گفت : گناه من !
فرمود : گناه تو بزرگ‏تر است يا آسمان‏ها ؟ گفت : گناه من !
فرمود : گناه تو بزرگ‏تر است يا عرش ؟ گفت : گناه من !
فرمود : گناه تو بزرگ‏تر است يا خدا ؟ گفت : خدا بزرگ‏تر و برتر و جليل‏تر است .فرمود : واى بر تو گناهت چيست ؟ گفت : مردى ثروتمندم ، هرگاه نيازمندى به من مراجعه كند گويى شعله‏اى از آتش به استقبالم مى‏آيد !
حضرت فرمود : مرا واگذار ، به آتشت مرا دچار مكن ، به خدايى كه مرا به هدايت و كرامت مبعوث كرد ، اگر قائم بين ركن و مقام باشى و سپس هزار هزار سال نماز بخوانى و آن قدر گريه كنى كه از گريه‏ات چشمه‏ها راه افتند و درختان سيراب شوند آن گاه بميرى و در لئامت و پستى اين چنين باشى ، خداوند با رويت به آتش درافكند ، واى بر تو قول حق را نشنيدى كه فرمود :
وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَفْسِهِ . و هر كه بخل پيشه كند ، فقط نسبت به [ سعادت و خوشبختى] خود بخيل است و در قرآن فرموده :  وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ . و كسانى را كه از بخل و حرصشان بازداشته‏اند ، اينان همان رستگارانند.