علامت رضایت خداوند

از پیغمبر پرسید: از کجا بفهمم خدا از من راضى است؟ فرمود: از دل خودت، ببین تو از خدا راضى هستى، از درون خودت باید به او برسى. شعار او اندوه است، رویّه زندگى او ترس از عذاب خداست.«فَظَهَرَ مِصْباحُ الهُدى فى قَلْبِهِ» ؛ چراغى در دل او روشن شده که همان تجلّى عشق الهى است. دلى دیگر دارد، هر چه برایش فراهم مى‏شود باز هم مى‏بینم در قیافه‏اش اندوه پیداست. مى‏گویم، چه شده است؟ مى‏گوید: نمى‏دانم دلم به هیچ چیزى خوش نمى‏شود.غلامان زین العابدین مى‏دیدند که از امشب به بعد امام بر سر خودش مى‏زند، دیگر نمى‏خوابد، مقدارى که زمان مى‏گذرد با یک حالى برمى‏گردد و مى‏گوید: رمضان رفتى؟! دیگر دلم خوش نیست، نه به غذا دلم خوش است، نه به لباس و نه به جوانى، فقط دلم به او خوش است، دل‏خوشى دیگرى ندارم. انسان به چه چیزى دل خوش باشد؟! اینها که دل‏خوشى نمى‏آورد، اینها همه تا دمِ قبر هستند، خیلى‏هایشان هم وسط راه انسان را رها مى‏کنند.«فَظَهَرَ مِصْباحُ الهُدى فى قَلْبِهِ» ؛ چراغ روشن شده، چراغ که روشن شود، دیگر نماز خستگى ندارد، بلکه فقط عشق دارد :«رِجَالٌ لاَّ تُلْهِیهِمْ تِجَارَهٌ وَ لاَ بَیْعٌ عَن ذِکْرِ اللّه‏ ...»12 ؛