مسیر حرکت نفس

قرآن مجید مى‏فرماید : آن گاه از وجود انسانْ موجودى ساخته مى‏شود که شرّش از چهارپایان و همه حیوانات روى زمین بیشتر و خطرش گسترده‏تر خواهد شد. براى این که نَفْس در مسیر الهى قرار گیرد، انبیاى خدا، امامان و کتب آسمانى، به ویژه قرآن مجید سیرى را براى نفس بیان مى‏کند که از مهم‏ترین وظایف عالى و تکالیف بسیار واجب انسان است که این تابلو را با تمام نقش‏هایى که به روى آن نقاشى شده، در این مسیر تعیین شده حرکت دهد. مبدا و منشا این سیر براى مسافر که به طور طبیعى خیلى ارزنده است، فکر و اندیشه است، فکر و اندیشه‏اى که از زمان نخستین پیامبر، چه پیامبران و چه کتب آسمانى بر آن پافشارى فراوانى داشته‏اند. فکر در وجود انسان همانند نور است. انسان اگر از این نور استفاده کند و آن را به کار گیرد، با آن مى‏تواند عاقبت هر کارى را ببیند ؛ البته به تنهایى هم نمى‏توان در این دنیا به هر کارى فکر کرد، براى این که چراغ اندیشه نمى‏تواند همه ابعادى را که انسان باید ببیند به انسان بنمایاند.خداوند متعال هم از باب لطف، عنایت و محبّت به کمک چراغ اندیشه آمده و کمکى که براى چراغ فکر قرار داده شده، همین تعلیمات وحى است. تعلیمات وحى، محصول عقل است، اما عقل کلى و مطلق عالَم. عقل ما عقل جزئى است، اگر این عقل جزئى به عقل مطلق عالَم وصل شود، به راحتى عاقبت هر کارى را مى‏تواند ببیند که آیا شرّ است یا خیر، به نفع انسان است یا به ضرر او.تنها راه اتصال این عقل جزئى به عقل کلى عالَم هم خط و مسیر وحى و تعلیمات آسمانى است که فعلاً در قرآن مجید و در روایات و اخبارى که در ارتباط مستقیم با قرآن مجید است منعکس است ؛ یعنى کتاب خدا به صراحت آن روایات و اخبار را از نظر سلامت و صحّت امضا مى‏کند.