امام باقر عليه السّلام مى فرمايد: چون تاريكى شب همه جا را فرا مى گرفت پدرم حضرت سجّ اد انبانياز چرم به دوش مى گرفت، در حاليكه در آن انبان مايحتاج نيازمندان را قرر داده بود، آنگاه خانه به خانه مى رفت و هر كس را به مقدار نيازش كمك مى فرمود، ولى به خاطر اينكه صورت مباركش را مى پوشاند او را نمى شناختند!! به وقت غسل بدن شريفش، آثار به دوش كشيدن آن انبان را به صورت سياهى پوست بر شانه مباركش مشاهده كردند.
منبع : برگرفته از کتاب دیار عاشقان استاد حسین انصاریان