انسان براى کسب معرفت، نخست باید به سراغ قرآن برود ؛ زیرا در قرآن بیان شده است که انسان، چه کسى است :«اِنِّى جَاعِلٌ فِى الاْءَرْضِ خَلِیفَهً»8.انسان خلیفه خدا روى زمین است.یکى از کارهاى خدا، تبدیل کردن است. خداوند متعال در قرآن مىگوید : سرگین حیوانات و خون را در کارگاه وجود حیوانات، به شیر گوارا تبدیل مىکنم :
«لَّبَناً خَالِصاً سَائِغاً لِّلشَّارِبِینَ »9.شیرى خالص و گوارا به شما مىنوشانیم که براى نوشندگان گواراست .انسان هم که نایب و خلیفه خدا است، باید روا دارد.
اى نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیّار کجاست
شب تاریک و ره وادى ایمن در پیش
آتش طور کجا، موعد دیدار کجاست10
همه اینها با معرفت حاصل مىشود :
هر کس آمد به جهان نقش خرابى دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست
باز پرسید ز گیسوى شکن در شکنش
کین دل سر شده گمگشته، گرفتار کجاست
هر سر موى مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامتگر بىکار کجاست
ساقى و مطرب و مى جمله مهیّاست ولى
عیش بىیار مهیّا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بىخار کجاست11
آرى، ملائکه نخست با انسانهاى بامعرفت سخن مىگویند :«وَالْمَلائِکَهُ یَدْخُلُونَ عَلَیْهِم مِّن کُلِّ بَابٍ »12.و فرشتگان از هر درى بر آنان درآیند .وقتى که اهل معرفت از قبر بیرون مىآیند، ملائکه از رو به رو، پشت سر، دست راست، دست چپ و بالاى سر، به سوى آنان هجوم مىآورند و به آنان سلام مىکنند :«سَلامٌ عَلَیْکُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ »13.[ و به آنان گویند : ] سلام بر شما به پاس استقامت و صبرتان [ در برابر عبادت ، معصیت و مصیبت ] پس نیکوست فرجام این سراى .آن گاه وارد بهشت مىشوند، آن هم به فاصله زمانى که پیامبر صلی الله علیه و آله مىفرماید : به اندازه برقى است که از ابر مىزند و خاموش مىشود ؛ اهل معرفت حرمت دارند، خداوند آنان را در محشر معطل نمىگذارد. خداوند به پیغمبر صلی الله علیه و آله مىفرماید :«یَوْمَ تَرَى الْمُوْمِنِینَ وَ الْمُوْمِنَاتِ یَسْعَى نُورُهُم بَیْنَ اَیْدِیهِمْ وَ بِاَیْمَانِهِم بُشْراکُمُ الْیَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الاْءَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ »14.[ این پاداش نیکو و باارزش در ] روزى [ است ] که مردان و زنان باایمان را مىبینى که نورشان پیش رو و از جانب راستشان شتابان حرکت مىکند . [ به آنان مىگویند : ]امروز شما را مژده باد به بهشتهایى که از زیر [ درختان ]آن، نهرها جارى است . در آنها جاودانهاید . این است آن کامیابى بزرگ .آن گاه که وارد بهشت مىشوند و بر تختها آرام مىگیرند، خدا به آنان سلام مىکند : «سَلامٌ قَوْلاً» ؛ اما چه خدایى! «مِّن رَّبٍّ رَّحِیمٍ »15. خداوند مىگوید که سلام من از ربوبیت و رحمت من موج مىزند. اکنون لذت آن صدا براى شما بهتر و بیشتر است یا نعمتهاى مادى بهشت؟