طبیبان بیمارى گناه

امیرالمومنین علیه السلام در نهج البلاغه درباره پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله مى‏فرماید :«طَبیبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ»9 .یعنى پیامبر طبیب است، طبیبى که دنبال بیمار مى‏رود،

براى او گریه مى‏کند، براى بیمارش ناراحت مى‏شود و رنج مى‏کشد.او در طول 23 سال رسالت خود، هرگز از دست بیماران خود عصبانى نشد و همواره به دنبال درمان آنان بود ؛ بیمارانى که از خدا دور بودند و با اتصال به منبع وحى، از درد فراق آنان کاسته مى‏شد. وقتى در جنگ اُحد، جلوى چشمش هفتاد نفر را قطعه قطعه کردند، پیشانى او را شکستند، دندانش را خرد کردند، عده‏اى که از کوره در رفته بودند، نزد او آمدند و گفتند : مگر تو با خدا ارتباط ندارى، پس به پروردگار بگو که اینان را نابود کنند. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود : از من مى‏خواهید درباره دشمن، با خدا حرف بزنم؟آن گاه رو به سوى پروردگار کرد و گفت :«اَلّلهُمَّ اهْدِ قَوْمى فانَّهُمْ لا یَعْلَمونُ»10 .خدایا این بیماران را شفا بده! اینان نادانند و نمى‏دانند که بیمارند. پس از پایان جنگ جمل، امیرالمومنین بین کشته‏هاى دشمن آمد و دستور داد چند نفر از کشته‏ها را بنشانند. قاضى بصره، طلحه و یکى دو نفر دیگر را بلند کردند و نشاندند. امیرالمومنین علیه السلام به کشته‏هاى دشمن نگاه کرد و زار زار گریست که چرا کار آنان به این جا رسید.آرى، دل آن طبیبان به حال مردم مى‏سوخت. طبیبان این بیمارى، خدا، انبیا و ائمه طاهرین قدس سرهما هستند