حضور حضرت يوسف عليه السلام در تمام زندگى‏

يكى از آنها وجود مقدس حضرت يوسف عليه السلام است كه اين منازل را به سرعت طىّ كرد. در قرآن مى‏خوانيم: «سارعوا» يا در روايات مى‏خوانيم: «سابقوا» چون وقت زيادى نداريم كه اين منازل را طى كنيم.
اگر اين حضور نبود، پس آن خواب چه معنايى داشت؟ غايب كه چيزى نمى‏بيند. حاضر در مقام مشاهده است، چه مشاهده با چشم، چه با قلب.
در ابتداى اين حضور ايشان مشاهده قلبى داشت كه براى پدر بيان كرد:  «يأَبَتِ إِنّى رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَالشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِى سجِدِينَ»  و همين مشاهده در چهل سال بعد به مشاهده عينى تبديل شد و به پدر گفت:  «وَ قَالَ يأَبَتِ هذَا تَأْوِيلُ رُءْيىَ مِن قَبْلُ»
حضور او در اوج بلا، از عمق چاه شروع شد. اين خيلى عجيب است كه در اوج امنيت و شادى يا در اوج بلا، انسان در محضر محبوب باشد و شادى و بلا پرده غيبت نشوند.
همين حضور را نسبت به حضرت ابى عبدالله الحسين عليه السلام نيز مى‏بينيد. شب عاشورا، شب شروع اوج بلايى است كه تاريخ عالم به عمر خودش نديده و نمى‏بيند، ولى ايشان ميان ياران خود مى‏فرمايند:  «أَحْمَدُه عَلى السَرّاء والضَرّاء» بر همه خوشى‏ها و بلاهايى كه در آن قرار دارم و بر من وارد خواهد شد، محبوبم را ستايش مى‏كنم. براى اولياى خدا نه خوشى، پرده غيبت است كه محبوب ديده نشود و نه بلا.