معرفى الگوهاى قرآنى‏

وجود مبارك حضرت حق در قرآن كريم و انبيا و ائمه طاهرين عليهم السلام در روايات خود سرمشق‏هايى را نشان داده، اسوه‏ها و الگوهايى را معرفى مى‏كنند كه آنها از سرمايه و فرصت عمر به زيباترين و احسن وجه استفاده كردند و به فرموده خدا در قرآن كريم- در سوره شورى و صف-  با اين عمر خود تجارتى كردند كه سود اين تجارت، ابدى و دائمى بود و زراعتى به وجود آوردند كه محصولات اين زراعت تا ابد خشك و تمام شدنى نيست. با توجه به اين كه اين سرمشق‏ها، اسوه‏ها و الگوها در دنيا از زندگى طبيعى برخوردار بودند و محروميتى از مواهب الهيه در حدّ خود نداشتند، در ميان جامعه‏ زندگى مى‏كردند، اهل دنبال كردن معيشت، ازدواج، خانه و زندگى بودند، رشته‏هاى كسب حلال داشتند و انسان‏هايى نبودند كه براى سالم هزينه كردن عمر از همه ببُرند، گوشه‏نشين شوند و تنها به عبادت خو داشته باشند و به يك رشته از عبادت قناعت كنند، بلكه انسان‏هاى جامعى بودند كه خود را بر سر سفره پروردگار از همه عنايات بهره‏مند مى‏كردند و اهل محروم كردن خود از الطاف خدا نبودند و فكر غلطى براى رشد و كمال نداشتند و مى‏دانستند كه هيچ‏گاه حركت به سوى پروردگار، با محروم كردن خود از طيّبات و رزق الهى و از حركت‏هاى مثبت همراه نيست.
ابوذر، الگويى براى هزينه صحيح عمر
يكى از آن چهره‏ها كه به عنوان سرمشق مى‏شود به او نگاه كرد، كه عمر خويش را به صحيح‏ترين و زيباترين شكل، در سايه هدايت پروردگار و پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و امام معصوم عليه السلام هزينه كرد و با اين شكل هزينه كردن عمر، به همان تجارت و كشتى نجات وصل شد، وجود مبارك «ابوذر غفارى» است كه وجود مقدس حضرت صادق عليه السلام او را همراه با دو ويژگى معرفى مى‏كند.
البته ويژگى او منحصر به اين دو مسأله نبوده، بلكه ويژگى‏هاى ديگرى نيز داشته است كه از زبان پيغمبر صلى الله عليه و آله و اميرالمؤمنين عليه السلام بيان شده است. اين مجموعه ويژگى‏ها سبب شد كه سرمايه عمر او صحيح هزينه شود و در حقيقت تجارتى شود كه سودش ابدى است و زراعتى شود كه محصول آن خشك نشدنى است.