كر و كور شدن عاشق‏

اميرالمؤمنين عليه السلام در «نهج البلاغه» مى‏فرمايد: عشقى كه منبع آن نفس امّاره و هواى نفس است، دل و صاحب اين عشق را كر و كور مى‏كند. ديد او نسبت به زندگى، ديد كوركورانه‏اى است؛ يعنى تنها چيزى كه در اين عشق محاسبه مى‏كند و غير از آن را نمى‏تواند محاسبه كند، لذتى است كه به قيمت آلوده كردن دامن خود و خانواده است. آيات سوره يوسف به هر جوانى، از مرد و زن، نسبت به خطرات اين عشق شعله كشيده از هواى نفس و نفس امّاره هشدار مى‏دهد كه بدانيد! اين عشق، سراپا خطر، خسارت، زيان و ضرر است و شما را به هر گناهى آلوده مى‏كند. گناهى كه پروردگار در سوره فرقان عذاب اين گناه را دو برابر گناهان ديگر اعلام كرده است. آياتش مفصل است و با اين آيه شروع مى‏شود: «وَ عِبَادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا»  بندگان خدا، زندگى بى‏بار و سبكى دارند. سنگينى بار زندگى در گناه است، گرچه صغيره باشد.