ارزش خورشيد

 اين يك نوع خورشيد است. به قدرى نقش اين خورشيد مهم است كه پروردگار مهربان عالم در قرآن مجيد به دو صورت از اين خورشيد ياد كرده است؛ يكى به صورت خبر از وجود خورشيد كه چه جايگاهى در اين عالم دارد و يكى نيز سوگند به خورشيد و گستردگى روشنايى و نور آن. قسم خورنده شخص پروردگار است؛ يعنى بايد ديد اين مسأله از چه جايگاه عظيمى برخوردار است كه پروردگار عالم به نور و حرارت گسترده خورشيد سوگند ياد مى‏كند.

خداوند متعال در سوره مباركه نحل مى‏فرمايد:

«وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ»

كه خود اين ليل و نهار در ارتباط با خورشيد است. عمق مطلب در لام‏ «لَكُمُ» است، يعنى همه محور اين آيه، يك «لام» است.

«وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ بِأَمْرِهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ» 

اولًا روى حرف با آنهايى است كه حرف را مى‏فهمند؛ يعنى با نفهم‏ها كار ندارد.

آنها ارزش اين را ندارند كه خدا با آنها حرف بزند. شما كه مى‏فهميد ارزش داريد كه مورد خطاب قرار مى‏گيريد.

اين «لام» يعنى من به نفع همه شما قرار دادم؛ يعنى چقدر شما را دوست داشته‏ام كه قبل از اين كه شما را به عالم بياورم، تمام وسايل زندگى شما را آماده كرده‏ام. اگر بناى:

«إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»

را نداشتم، زمين را نمى‏آفريدم. براى اين كه ميلياردها سيّاره در اين عالم بود و من بى‏توجّهى- معنوى- به آنها ندارم. اگر توجّهى به زمين دارم، به خاطر شما انسان‏ها است.