فرازی از دعای ابوحمزه ثمالی- ترجمه حضرت استاد حسین انصاریان

خدايا از تو درخواست مى‏كنم كه دلم را از محبت و خشيتت،و باور به كتابت،و ايمان به وجودت،و هراس از حضرتت،و اشتياق به ذاتت پر كنى،اى داراى بزرگى و بزرگوارى،ديدارت را محبوب من كن،و تو نيز مرا محبوب خود بدار،و در لقايت‏ براى من آرامش و گشايش و كرامت قرار ده.خدايا مرا به شايستگان از بندگان گذشته‏ات ملحق ساز،و از شايستگان از آنان‏كه در آينده‏اند قرار ده،و مرا بر راه شايستگان نگاهدار،و بر مخالفت با خواسته‏هاى نفسم يارى ده،آنگونه كه شايستگان را بر مخالفت با خواسته‏هاى نفسانى يارى مى‏دذهى،و كردارم را به نيكوترين وجه ختم كن،و پاداشم را در كارها به بركت رحمتت بهشت قرار ده،و بر شايسته‏اى‏ آنچه عطا كردى يارى‏ام نما و ثابت قدمم كن،پروردگارا،و در ورطه بديهايى كه از آنها نجاتم دادى باز مگردان،اى پروردگار جهانيان.