مسموميّت روح با سمّ گناه‏

گناه و دنياپرستى‏  مانند كنده دودكننده‏اى است كه چهره مبارك عقل، وجدان و فطرت را مى‏پوشاند و قلب را مى‏ميراند.

وجود مبارك رسول خدا صلى الله عليه و آله از گناه و دنياپرستى به سمّ خطرناك تعبير كرده است. نياز به توضيح نيست كه زهر چه مى‏كند. سمّ ظاهرى با بدن چه مى‏كند؟ سمّ باطنى از آن خطرناك‏تر است. اين طور نيست كه وقتى هر بدنى بميرد، از خدا جدا شود. اما هر روحى، با سمّ گناه دچار جدايى مى‏شود.

خيلى از بدن‏ها وقتى مى‏ميرند، از ارزش زمان حيات خود نمى‏افتند و خيلى از بدن‏ها به جايى كه در آن دفن مى‏شوند، ارزش مى‏دهند:

«وَ طابَتِ الارْضُ الَّتى فِيها دُفِنْتُمْ» بدون امام حسين عليه السلام كربلا قيمتى نداشت. از وقتى كه بدن‏هاى پاك آنان را در اين سرزمين دفن كردند، آنجا قيمت پيدا كرد كه خوردن ذره‏اى خاك كربلا كه حرام بود، با دفن آن عزيزان به داروى شفا بخش تبديل شد.

خيلى از بدن‏ها ارزش زمان حيات خود را دارند، اما ارواحى كه با گناه به اسارت گرفته مى‏شوند، دچار جدايى از حضرت حق مى‏شوند:

«إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ»

بين آنها و پروردگار جدايى مى‏افتد كه سنگين‏ترين و خسارت بارترين چيز در عالم، جدايى از او است. اگر كسى از او جدا بماند، هيچ چيزى نخواهد داشت. اين كار گناه است.