پايبندى روح در تمايلات بدنى‏

اما داستانش چه شد؟

«وَ لكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ»

اين تعبير عجيبى است، «أَخْلَدَ»، اخلاد از خلود است؛ يعنى هميشگى. بايد ببينم اين‏ «أَخْلَدَ» را چه كسى ايجاد كرد؟ متن آيه شريفه دارد: تمايلات بى‏مهار او،

«وَ اتَّبَعَ هَواهُ»

كلمه‏ «هَواهُ» * يعنى مجموعه تمايلات بى‏مهار كه اين‏ها به زنجيرهاى سنگين تبديل مى‏شود، انسان را به عالم طبيعت مى‏چسباند و روح، ديگر نمى‏تواند اين بدن به زنجير كشيده به طبيعت را به جانب خدا حركت دهد. اين شخص، بى‏دين، بى‏ميل به خدا و از عبادت فرارى مى‏شود، اما عجيب همّت پيدا مى‏كند كه براى بدن بدود.

تمايلات بى‏مهار است؛ يعنى بدن نه در شكم و نه در شهوت، اصلًا سيرى نشان نمى‏دهد. در پول مى‏گويد: دو، سه، پنج، ده ميليارد. در زن مى‏گويد: دو، سه، چهار، پنج زن، در كتاب‏ها نوشته‏اند كه گاهى بعضى از شاهان، در حرم سراهاى خود با آن خرج گزاف، بالاى هزار زن جوان داشتند و چه ظلمى به اين زنان جوان مى‏شد. بر فرض كه بدن با اين تمايلات بى‏مهارش با هر زنى يك بار بتواند باشد، هزار زن، يعنى هر سه سال يكبار نوبت هر زن مى‏شد، آن هم زن جوان. اين جنايت بدن و تمايلات بى‏مهار است.

يا مى‏گويد:

«لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ»

تمام ثروت روى زمين را به اين‏ها بدهى، دل آنها آرام نمى‏شود.