اميرالمؤمنين عليه السلام جمله جالبى دارند كه خيلى قابل دقت است. اين جمله از پربهاترين جملات حضرت است كه مىفرمايد: ثروت به دست آورده كه در كنار آن ثروت، عمر شما تمام مىشود، يا وارثى ندارى، كه دولت اين مال را مىبرد، چه سودى براى تو دارد؟ و يا وارث دارى و وارث، ثروتت را مالك مىشود و آن چه براى تو مىماند اين است كه در قيامت در دادگاه تو را نگهدارند و به تو بگويند:
«مِنْ أَيْنَ اكْتَسَبْتَ مالَكَ» آن ثروت را از كجا به دست آوردى؟ آيا حلال بود، يا حرام؟ اين پولى كه از تو ماند، دليل بر بخل تو بوده و بخيل بايد به جهنم برود:
«وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ»
اين حكم قطعى پروردگار است. پس اگر در حلال بخيل بودى، بايد به جهنم بروى، در حرام كه جهنمى شدن تو حتمى است.
يا بىوارثى كه دو صورت داشت و در هر دو صورت بايد به جهنم بروى، چه حلال باشد و در آن بخيل باشى، چه حرام.
و يا وارث دارى كه مىپرسند: وارث تو كيست؟ اگر وارثانت باادب و با تربيت و اهل خدا باشند، بعد از مردن تو به آنها رسيده است، مىگويند: ما كه بار اين پولها را نمىخواهيم به دوش بكشيم. به اندازه عادى، زندگى خود را اداره مىكنيم و بقيهاش را نيز خرج خدا مىكنيم. پول چه كسى را خرج خدا مىكند؟ پول كس ديگر را، نه پول خودش را.