حسن، مجمع تمام خوبى‏ها

بخشى از روايتى را براى شما بيان مى‏كنم كه كلمه «حسن» در اين روايت به كار برده شده است. اين گفتار پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله خطاب به اميرالمؤمنين عليه‏السلام مى‏باشد:

«سَبْعَهٌ مَنْ كُنَّ فِيه فَقَدِ اسْتَكَمَلَ حَقيقَهَ الايمانِ وَ ابْوابُ الجَنَّهِ مُفَتَّحَهٌ‏

لَهُ»

هفت چيز است كه اگر كسى انجام دهد، واقعيت ايمانش كامل مى‏شود و تمام درهاى بهشت بر او باز مى‏شود.

اولين مطلب: «من أحسن صلاته» كسى كه نماز خود را زيبا بجا بياورد، يعنى نماز را مطابق با رساله و نيت خالص انجام دهد.

روى اين حساب، قرآن و روايات ما را به رفتار، گفتار، عبادت، نيت، هدف و برنامه‏هاى زيبا دعوت مى‏كنند. خدا نازيبايى‏ها را قبول نمى‏كند، اما زيبايى‏ها را به قيمت بهشت قبول مى‏كند و هر چه زيبايى در قرآن مى‏بينيد، انسان به آن دعوت شده است و خدا مى‏دانست كه در وجود امام مجتبى عليه‏السلام همه اين‏ها جمع است كه وقتى روز پانزدهم ماه رمضان به دنيا آمد، پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله منتظر شد كه خدا چگونه اين مولود را نام گذارى مى‏كند، جبرييل آمد و عرض كرد: او را «حسن» بناميد، يعنى مُلك و ملكوت اين مولود، زيبا است.