مقام و عظمت امامت اميرالمؤمنين عليه‏السلام‏

ظرفيت و سعه وجوديى به اميرالمؤمنين عليه‏السلام كه مقام امامت بالمعنى الخاص را دارا بود داد كه اولين بار در قرآن مجيد اين امامت بالمعنى الخاص را درباره حضرت ابراهيم عليه‏السلام استعمال كرد:

«وَ إِذِ ابْتَلَى إِبْرَ هِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»  اين امامت در فرهنگ اهل‏بيت عليهم‏السلام بحث بسيار لطيفى دارد. اگر علاقه داريد كه آن بحث لطيف را ببينيد، به حديثى كه «مسلم مروزى» از وجود مبارك حضرت رضا عليه‏السلام به نقل از مرحوم كلينى در جلد اول «اصول كافى» در باب‏ «الاضطرار بالحجه» نقل مى‏كند، اين روايت، حدود سه صفحه است و با اطمينان بگويم كه حقايق اين روايت پانزده قرن است كه براى بزرگترين فيلسوفان، عارفان و فقيهان شيعه حل نشده است.

امام هشتم عليه‏السلام مى‏فرمايد: براى فهم اين مقام، دست عقول به آن نمى‏رسد و به جايگاهى كه اين مقام قرار داده شده، نخواهد رسيد. لذا پيامبر صلى‏الله‏عليه‏وآله به اميرالمؤمنين عليه‏السلام فرمود: دو نفر در عالم تو را شناختند، يكى خداست و ديگرى من. نه اين كه بقيه نخواهند كه تو را بشناسند، مى‏خواهند، اما دست عقل وفهم آنان‏

به تو نمى‏رسد.

توميوه ويژه درخت ومقام ربوبيت هستى. مقام بى‏نهايت فوق هستى و مادون ربوبيت هستى و بر هستى مشرف هستى. چقدر بايد عقول كار كنند تا به اين درخت برسند، بعد از درخت به شاخه و بعد از شاخه به ميوه برسند و بعد نيز با چه ذائقه‏اى اين ميوه را بچشند؟ اصلًا كسى اين ذائقه را ندارد.

گنجايشى براى اميرالمؤمنين عليه‏السلام ساخت كه علم با همه هويتش:

«عَلَّمَ ءَادَمَ الْأَسْمَآءَ كُلَّهَا»  در او جا بگيرد، كه اگر على عليه‏السلام تا قيامت زنده بماند و هر كس تا قيامت بيايد، هر چه از او بپرسند، بتواند همه را جواب دهد. او هميشه مى‏گويد: مى‏دانم. مى‏دانم او بى‏نهايت است كه در اين ظرف قرار داده شده است.