حقد و كينه‏

كينه‏ورزى، كينه‏توزى و دشمنى با مردم بدون علت شرعى، ممنوع و حرام است.

كينه‏ورز و كينه‏توز براى فرو نشاندن آتش كينه مجبور است آلوده به ستم و ظلم و گرفتار بعضى از معاصى و گناهان شود.

كينه‏ورز و كينه‏توز از رحمت آوردن به مردم و مهربانى به همگان بركنار است، و به همين خاطر بر اساس آيات قرآن و روايات از رحمت و لطف حق در دنيا و آخرت محروم است.

على عليه السلام مى‏فرمايند:

الْحِقْدُ ألْأمُ الْعُيوبِ‏ .

كينه پست‏ترين عيب‏هاست.

و در كلامى ديگر فرموده‏اند:

الْحِقْدُ مِنْ طَبايِعِ الْاشْرارِ .

كينه از سرشت مردم شرير است.

و در سخنى ديگر اعلام نموده:

الْحِقْدُ نارٌ كامِنَةٌ، لَايُطْفيها الّا مَوْتٌ اوْ ظَفَرٌ .

كينه آتشى پنهان است كه آن را جز مرگ يا پيروزى بر طرف مقابل خاموش نمى‏كند.

امام على عليه السلام فرمودند:

احْصُدِ الشَّرَّ مِنْ صَدْرِ غَيْرِكَ بِقَلْعِهِ مِنْ صَدْرِكَ‏ .

شر و فتنه را از سينه‏ى ديگرى با درآوردنش از سينه‏ى خودت ريشه‏كن كُن.

امام در سخنى ديگر فرمودند:

سَبَبُ الْفِتَنِ الْحِقْدُ .

علت فتنه‏ها كينه است.

و در كلامى ديگر فرمودند:

مَنِ اطَّرَحَ الْحِقْدَ اسْتَراحَ قَلْبُهُ وَلبُّهُ‏ .

كسى كه كينه را كنار انداخت قلب و مغزش استراحت كرد.

و در بيانى فرمودند:

لَيْسَ لِحَقُودٍ اخْوَةٌ .

براى كينه‏توز برادرانى نيست.

در دعاى ندبه مى‏خوانيم كه پس از وفات رسول عزيز اسلام تمام بلاهايى كه از جانب مردم به اهل بيتش رسيد، و همه‏ى فتنه‏هايى كه ايجاد شد، و انحرافاتى كه در دين و حيات مردم به وجود آمد، و جبرانش تا قيامت محال است، معلول حقد و كينه‏ى فتنه‏گران و حسودان بوده.