فضل خدا در مهلت قبولى توبه

فرمود: من هميشه منتظرت هستم تا برگردى و آشتى كنى، حتى تا زمانى كه در بستر مرگ افتاده‏اى و نفس تو تا سينه‏ات رسيده است. گاهى هم يك داد با محبت بر سرت مى‏كشم:

« أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ ءَامَنُوآاْ أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ »

بنده من! پنجاه سال است دارى مى‏روى، هنوز وقتش نشده كه برگردى؟ كجا دارى مى‏روى؟ چه كسى منتظر تو است؟ پيش چه كسى دارى مى‏روى؟

بنده من! يك عمر است كه دشمن من ـ شيطان ـ را از دست خودت خندان كردى، اما حالا وقتش نشده است كه يك بار منِ خدا را از خودت خوشحال كنى؟ همه‏اش بايد دشمن من را خوشحال كنى؟ من كه در را نمى‏بندم تا بيايى.

امام بر طبق آيه سوره رعد:

« لِلَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَى »

آنهايى كه دعوت من خدا را اجابت كردند، تمام درهاى نيكويى را در دنيا و آخرت به رويشان باز مى‏كنم، ديگر تعيين نكرده‏اند كه چند درجه و چقدر و چند كيلو و چند متر و به چه مساحتى؟

آنهايى كه دعوت من را استجابت كردند؛ با توحيد، عمل صالح و اخلاق حسنه، تمام درهاى خوبى دنيا و آخرت را به رويشان باز مى‏كنم. همين يك جمله را به شما گفته است، اما چقدر رحمت، نعمت، بركت، عشق، محبت و كرامت در همين

جمله نهفته است؟