دعوت به آشتى دادن با خدا

سوم: تو را دعوت مى‏كنم به خدا گويى:

« ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ »

بنده من! حالا كه من را باور كردى و من را مى‏خواهى، حالا بلند شو و در مردم بگرد، افراد قهر را با من آشتى بده، من اين قدر اين كار را دوست دارم.

داود عليه‏السلام گفت: خدايا! به من مى‏گويى قهرها را با تو چگونه آشتى بدهم؟ فرمود: آنها را بنشان و محبت‏هايى كه من در حقشان كردم را به رخشان بكش، به آنها بگو: خدا اين گونه بوده است.

نعمت‏هايى كه من به آنها داده‏ام را به آنها گوشزد كن. حالا از تو خداگويى مى‏خواهم، و قانع به اين سه برنامه نيستم، از تو مى‏خواهم كه خدا گونه هم بشوى:

« صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً »

اين دعوت‏هاى من است.

وضع اجابت كنندگان دعوت خدا

حالا برويم سراغ وضع كسانى كه دعوت خدا را اجابت كردند، ببينيم نظر خدا در حق آنها چيست؟ و نظر خدا در حق آنهايى كه دعوتش را اجابت نكردند چيست؟

من براى اين مسأله يك آيه از سوره رعد برايتان مى‏خوانم، اول آيه در مورد اجابت كنندگان و آخر آيه هم درباره كسانى است كه يك عمرى گفته‏اند نمى‏آييم. خدا به آنهايى كه اول كار مى‏گويند نمى‏آييم، به پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏گويد: باز هم دنبالشان برو. به اين راحتى هم عكس العمل نشان نمى‏دهد.