خسران بى عدالتى

« إِنَّ الاْءِنسَـنَ لَفِى خُسْرٍ »

قسم به آن روزگار هر كس در مدت عمرش عادل نباشد، خسران كرده است.

عادل به چه كسى مى‏گويند؟ به كسى كه شرايط تقليد در او جمع باشد. كسى كه جلو بايستد، و با اطمينان بشود به او نماز را اقتدا كرد. كسى كه بشود صيغه طلاق را با شنيدن حرفش جارى كرد.

كسى كه كليد خزانه يك دولت را به دستش بدهند، و بعد از ده سال هم بگوييم: آقا ممنون و متشكر، كس ديگرى را مى‏خواهيم سر كار بياوريم، شما پير شده‏ايد، ولى به خاطر اطمينان كامل و صحيح به او، حساب از او نخواهيم، يعنى اصلاً زمينه حساب خواهى نداشته باشد، يعنى شصت ميليون جمعيت به او اعتماد صد در صد داشته باشند و حق هم باشد.

يوسف عليه‏السلام وقتى از زندان آزاد شد، به عزيز مصر گفت:

« اجْعَلْنِى عَلَى خَزائِنِ الاْءَرْضِ إِنِّى حَفِيظٌ عَلِيمٌ »

وزارت دارايى را به من بده. چند سال وزير دارايى بود؟ يك بار به او نگفتند: دفترهاى دارايى را بياور و باز كن، ببينيم چقدر مملكت دخل و خرج داشته است.

عادل كسى است كه بعد از سى سال ازدواج، از همسرش بپرسيد: شوهرت چگونه آدمى است؟ بگويد: من در اين سى ساله زندگى، غير از عمل به احكام اسلام در همسردارى و بچه‏دارى و كاسبى از او هيچ چيز ديگرى سراغ ندارم. مى‏گويى: يعنى خانم! شما از اين سى سال زندگى، هيچ نگرانى‏اى از او ندارى؟ مى‏گويد: اصلاً.