حكايتى از مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى‏

ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى‏ - استاد اخلاق امام (ره)- در نجف، شاگرد چهره‏هاى برجسته‏اى بودند كه در نهايت به آخوند ملاحسينقلى همدانى‏  مى‏رسد كه داستان زندگى او نيز داستان عجيب و شنيدنى است؛ كه بعد از شيخ انصارى‏  در مقام مرجعيت شيعه قرار گرفت، ولى مرحوم آيت الله سيد على شوشترى اجازه نداد كه او مرجع تقليد شود، گفت: خدا شما را براى مرجع تقليد شدن نيافريده است، اگر طبل مرجعيت بزنيد، قيامت گريبانت را مى‏گيرند، خدا تو را ساخته است كه با اين نفَس و علمى كه به تو داده است، انسان بسازى، نه فقه و اصول بگويى. ايشان نيز قبول كردند:

چقدر خوب است كه شخص بيدارى در گوش خواب زده‏اى بگويد: راه تو اين نيست و او نيز قبول كند. گفت: تو اگر مى‏خواهى مرجع تقليد شوى، بايد در جهنم بروى. تو مسير ديگرى را بايد طى كنى.

حاج آقا حسين مى‏فرمودند: شب چهار شنبه به مسجد جمكران رفته بودم. آن مسجد قديمى كه چقدر با روح و با معنويت بود. چه كسانى آنجا نماز خواندند. من خودم چه نمازهايى و چه حال‏هايى را آنجا ديدم و چه دعاهايى را ديدم كه مستجاب شد.

گفت: نماز صبحم را در آنجا خواندم و پياده به قم برگشتم. نزديك ظهر بود، گفتم: اكنون كه تا اينجا آمده‏ام، بروم جمالِ «جمال السالكين» حاج ميرزا جواد آقاى ملكى تبريزى را زيارت كنم. كار ديگرى نداشتم، فقط مى‏خواستم بروم تا ايشان را ببينم، چون انسان با ديدن اين چهره‏ها، به ياد خدا مى‏افتد.

گفت: درب را زدم. درب را باز كردند، گفتم: آقا تشريف دارند؟ گفتند: براى نماز آماده شده‏اند و الان روى جانماز رفتند. داخل تشريف بياوريد. آهسته كه صداى پاى من شنيده نشود آمدم و پشت سر ايشان ايستادم كه نماز ظهر را با او بخوانم. هنوز تكبيرة الاحرام را نگفته بودند و در مقدمه ورود به نماز، اين آيه شريفه را خواندند:

«وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً»

«وجه» يعنى همه وجودم؛ روح و قلب و عقل من باور كردند. اين آيه را كه مى‏خواند، گويا داشت خدا را مى‏ديد. مانند سيل از محاسن ايشان اشك روى لباس ايشان مى‏ريخت و بعد دو دست خود را بلند كردند:

من براى بدن خودم نماز نمى‏خوانم، حال خدايا! دوست دارى در قيامت مرا به جهنم ببرى، ببر. آن چيزى كه براى من لذت دارد، خواسته توست. بخواهى به جهنم نيز مى‏روم و صدايم درنمى‏آيد. راستگوترين انسان فرمود:

«فهَبَنِى يا الهى و سيّدى و مُولاى و رَبّى صَبرتُ عَلى عَذابِك فَكيف أصبِرُ عَلى فِراقِكَ»

براى اين كه رضايت تو را جلب كنم، با پاى خودم در آتش مى‏روم و صدايم نيز درنمى‏آيد.

تكبيرة الاحرام نماز يعنى همه چيز را با اشاره دستم پشت سر گذاشتم؛ زن، فرزند، پول، مال، حساب‏هاى بانكى، عروس، داماد، نوه، همه را پشت سر ريختم، من ماندم و تو.

گفت: ميرزا جواد آقا «الله اكبر» را گفت و از دنيا رفت. اين نماز است. نگاه خدا به انسان كه نگاهى با محبت‏تر، عاشقانه‏تر، تربيتى‏تر و پرمنفعت‏تر از اين نيست.