قدرت اثر گذارى لقمه حلال

شيخ بهايى از حضرت امام حسن عليه‏السلام در كتاب «المخلاة» خود نقل مى‏كند كه

حضرت مى‏فرمايد:

اگر يك نان تافتون حلال واقعى به من بدهند، من روى آتش اين نان تافتون را خشك مى‏كنم و اين نان خشك شده را مى‏كوبم، گرد اين نان كوبيده را در شيشه مى‏ريزم و در خانه پنهان مى‏كنم. اگر مريض به در خانه من آمد و گفت: يابن رسول الله! طبيب به من گفته است كه خوب نمى‏شوى، من يك مقدار از اين گرد حلال را به او مى‏دهم كه بخورد، تا خوب شود.

اين قدر نان حلال مفيد است. و اين را قطعى بدانيد، تجربه هم شده، كه حرام جز تاريكى، كسالت، دورى از خدا، فرار از واقعيت‏ها، هيچ چيز ديگرى براى ما نمى‏آورد. عزيزان! ما كه چهل پنجاه سال بيشتر در دنيا نيستيم.

پادشاهى يكى از علما را دعوت كرد، گفت: بفرماييد، گفت: من ميل ندارم، گفت: مگر گرسنه نيستيد؟ گفت: چرا، اما چشمم كه به اين سفره مى‏افتد، سير مى‏شوم. گفت: غذاى به اين خوبى، جاى ديگرى ديده‏اى؟

گفت: نه، من تا به حال نديده‏ام. گفت: پس بخور، گفت: نمى‏خواهم. گفت: مى‏خواهى گرسنه از اينجا بروى؟ گفت: بله.

ديد اصرار مى‏كند، از ديس يك مشت برنج برداشت و بالا آورد، فشار داد، شروع كرد به خون چكيدن، گفت: اين را بخورم؟ اين غذا است؟

مگر قرآن نمى‏گويد:

« وَرَزَقْنَـهُم مِّنَ الطَّيِّبَـتِ »

ما روزى بندگان را از حلال قرار داديم؟ نمى‏خورم.