چهارمين عشق مردم: « و يحبون القصور و ينسون القبور »
آپارتمانهاى چند ميليارد تومانى، آسمانخراشهاى صد طبقهاى، در بهترين خيابانهاى تهران و اصفهان و مشهد و شيراز گشتن و دو هزار متر زمين پيدا كردن و خريدن، قصرها ساختن. ديگر كى مىتواند دل بكند. مردم آن زمان آنچنان عاشق ساختمان سازىهاى فرعونهاى قديم و طاغوتها مىشوند كه در اين موج عشق به اين ساختمانها، قبرها را فراموش مىكنند، كه يك بدن هشتاد كيلويى، يك خانه ده هزار مترى ساختهاى، همه چيزش هم خارجى؛ شيرآلات، دست شويىها، كاشىها. تو كه تا اين ساختمان تمام بشود و معمار و بنا بيرون بروند، جنازه خودت را لاى خاك مىكنند.
ولى پيغمبر صلىاللهعليهوآله مىفرمايد: يادشان مىرود كه كنار شهرهايشان يك قبرستان هم هست، يك قبر دو متر در نيم متر، فراموش مىكنند.
اين همه ميل به اين ساختمانها، فروشگاهها، مغازهها، رنگ و نقاشىها، مگر مىگذارد كه آدم ياد آن خانه غربت و وحشت و تنهايى و ظلمت بيافتد.
حضرت مىفرمايد: مردهها را وقتى در قبر مىگذارند، در قبر را مىبندند، از داخل قبر صدا بلند مىشود: آن وقتى كه روى من راه مىرفتى، از تو خوشم نمىآمد، واى به حالى كه حالا در شكم من آمدى، ملعون!
آن وقت از گوشه قبر فرياد بلند مىشود:
« أنا بيتُ الغربة، أنا بيتُ الوحشة، أنا بيتُ الدّود »