حقيقت چهارم: روزه، اعلان محبت واقعى به خداوند

اما چهارم: روزه اعلان محبّت واقعى به محبوب است، آيا نماز اعلان محبت نيست؟ خير، نماز منافقين اعلان محبت نيست، ممكن است نماز كينه باشد، در پوشش نماز مى‏روند، اما هيچ منافقى در پوشش روزه نمى‏رود، در تمام ماه رمضان‏هاى مدينه منافقين مخفيانه غذا مى‏خوردند و بعد پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله مى‏آمدند و به عنوان روزه دار اقتدا مى‏كردند، چون روزه را قبول نداشتند، نماز مى‏خواندند، اما به خاطر نيرنگ به مسلمين نماز مى‏خواندند، و بتوانند اسرار مسلمان‏ها را كشف كنند يا زمينه ضربه زدن را فراهم كنند، هيچ منافقى روزه نمى‏گيرد. روزه مختص مؤمن محبّ است، به مؤمن مى‏گويند چرا غذا نمى‏خورى؟ مى‏گويد: محبوبم گفته نخور؛ يعنى مى‏خواهد يك روز مرا گرسنه و تشنه ببيند، مى‏خواهد مرا به ميهمانى دعوت كند و از من با گرسنگى و ترك شهوات پذيرايى نمايد.

«الصوم لى»؛ يعنى عشق و محبت من در اين نقطه مى‏جوشد، آن كسى كه عاشق صادق است، اهل روزه است، كسى كه عاشق نيست، اهل روزه هم نيست، عاشق شكمش است، ولى كسى كه از شكم و عوارض آن كناره‏گيرى كند، به عشق امر محبوب از لذايذ كناره‏گيرى كرده است.