اهميت اسلام به بهداشت‏

بهداشت مردم بايد حفظ شود، حالا كسى بخواهد اين پنج هزار روايت بهداشتى را بيان كند، شبى ده روايت هم بگويد خيلى طول مى‏كشد، پانصد شب طول مى‏كشد، در اين زمينه روايات عجيبى داريم؛ يعنى من فكر مى‏كنم بهداشت جهانى كه وابسته به سازمان ملل است، به اندازه يك درصد اسلام قوانين بهداشتى ندارد، به قدرى اسلام روى بهداشت همه جانبه اهميت مى‏دهد كه هنوز بهداشت جهانى به آن اهميت نداده است و در اين زمينه اسلام معجزه كرده است.

پس حفظ سلامت واجب است اما رفتن دنبال اين معنا كه مرگ را علاج كنم بى‏فايده است. چون من اگر دويست سال هم سلامت كامل را حفظ كنم، بالاخره قلب با اين ضربانى كه دارد، يك روزى به نهايت خستگى مى‏رسد و نمى‏تواند باز و بسته شود، ممكن است قلب در كمال سلامت از حركت بايستد؛ يعنى عمر تمام مى‏شود، ضربان قلب سالم سه ميليارد مرتبه مى‏باشد، خون را پمپاژ مى‏كند و به همه بدن مى‏رساند و اين سه ميليارد هم هفتاد سال طول مى‏كشد، اگر بعد از هفتاد سال، انسان بيشتر عمر كند، از روى حساب لطف خدا زنده مانده است، دانشمندان مى‏گويند هر بيست و چهار ساعت كاركرد قلب با يك موتور آسانسور مساوى است، كه سه نفر را هر بيست و چهار ساعت صد متر بالا و پايين مى‏برد.

قلب يك تكه گوشت است. اگر خدا پشت اين گوشت نباشد، قلب نمى‏تواند در هفتاد سال سه ميليارد مرتبه باز و بسته شود. هر بيست و چهار ساعت معادل فشار موتور آسانسورى كه سه نفر را در طول روز صد متر بالا و پايين بياورد مى‏باشد.

اين هم قدرت پروردگار است كه يك تكه گوشت را اين‏قدر قوى قرار داده است، والا شما قلب گوسفند را ديديد، با يك چاقوى ميوه خورى مى‏شود آن را تكه تكه كرد، ناسپاس هستند كسانى كه اين قلب را خرج غير از خدا مى‏كنند و در اختيار دشمنان خدا قرار مى‏دهند و دشمن را به حريم خود راه مى‏دهند و جاى آن را گرم نگه مى‏دارند، مانند عشق ورزى‏هايى كه به نامحرمان زياد است و خرج كردن محبت براى نامحرمان و در راه هواى نفس مى‏باشد.

يك نفر به اميرالمؤمنين عليه السلام عرض كرد: چه شد كه على شدى؟ فرمود:

«بِالقُعُود على قلبى» غير از صاحب دل كه خدا است، كسى را راه ندادم. با اين كار على شدم.