پنج حقيقت در اعمال انسان‏

حقيقت اول:

يك حقيقت فكر است، فرقى نمى‏كند كه فكر صحيح يا باطل باشد، مستقيم يا انحرافى باشد.

حقيقت دوم:

خارج شدن سكون و آرامش باطن به حركت است كه به تعبير ساده، بعد از اينكه فكر، به يك شى‏ء تعلّق پيدا كرد، انسان درونش بى‏قرار و بى‏تاب مى‏شود، كه سراغ اين شى‏ء بروم يا نروم، حالا يا در ترديد مى‏افتد يا نه، حالت يقين براى او به وجود مى‏آيد كه صد در صد دنبال اين شى‏ءاى كه فكر من به او تعلق گرفته است، بروم.

مرحله سوم‏

: مرحله حركت ظاهر است كه محصول آن حركت باطن است كه انسان را از درون، تشويق و تحريك مى‏كند كه دنبال متعلّق فكر حركت كند.

حقيقت چهارم:

رسيدن و نرسيدن به مراد و مقصود است.

حقيقت پنجم:

آثار مثبت و منفى مى‏باشد.

اين مجموعه در حقيقت پنج برنامه دارد، شى‏ءاى كه فكر به آن تعلق مى‏گيرد، بى‏قرارى باطن، خواستن و طلبيدن، حركت كردن در مرحله ظاهر به سوى مراد و مطلوب، بعد هم ظهور آثار اين مجموعه را در

بر دارد.