اما نقطه سعادت، چه عاملى موجب مىشود كه انسان اهل سعادت مىشود، كتابى به نام «التحصين» مىباشد كه بسيار كتاب ارزندهاى است. مؤلف آن وجود مبارك ابن فهد حلى است. حضرت صادق عليه السلام نقل مىكند كه خدا مىفرمايد:
«انّ من أغبط اوليائى عبداً مؤمناً»
در ميان بندگان، عدهاى در اوج بندگى من هستند، «أعبد»؛ يعنى در نهايت بندگى و از اوليا و عاشق من هستند،
«ذا حظّ من صلاة» كه از نماز خواندن نصيب و بهره مىبرند، سعى مىكند كه در هنگام نماز صبح، ظهر و عصر، مغرب و عشا:
«تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»
لقمه حرام در بدن او نباشد. فرش و زمين حرام زير پاى او نباشد، لباس حرام به تن نكند، از آب حرام و غصبى در وضو و غسل استفاده ننمايد، اينگونه از نماز بهره مىبرد؛ يعنى با نماز، گناهان ظاهر و پنهان را از زندگى خود دور مىكند و بندگى مىكند، با نماز رضايت مرا جلب مىكند و مقرّب به درگاه مىشود.
«الصلوة قربان كل تقىّ».