0 نظر
زيبايى در خلقت موجودات
-
تاریخ انتشار26 بهمن 1390
-
تعداد بازدید1
پروردگار فعل، كار و صنعت خود را در تمام عالم هستى زيبا مىداند. خداوند به اين معنا در قرآن اشاره مىكند:
«الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ»
«كُلِّ شَيْءٍ»؛ يعنى همه موجودات، بدون استثناء، زيبا و آراسته آفريده شدهاند، علت آن اين است كه در خود نقاش غير از زيبايى وجود ندارد. در نقّاش انحراف در علم، تدبير، طرح، نقشه، وجود ندارد، نقص در قلم، وجود ندارد.
وجود مقدس پروردگار زيباى بىنهايت است و از زيباى بىنهايت، غير از زيبايى صادر نمىشود. در آنجا زشتى و نازيبايى وجود ندارد.
|
جهان چون زلف و خطّ و خال و ابروست |
كه هر چيزى به جاى خويش نيكوست |
***
|
آنكه هفت اقليم عالم را نهاد |
هر كسى را هر چه لايق بود داد |
***
|
ابلهى ديد اشترى به چرا |
گفت نقشت همه كژست چرا؟ |
هنگامى كه با ديد محدود خود، شتر را ديد، به نظر او تناسبى در اندام شتر وجود ندارد، بلندى قدّ، بزرگى شكم و طولانى بودن گردن، او را زشت كرده است. از ديد پروردگار شتر را مشاهده كنيد، مىبينيد كه اسم او را در قرآن كريم آورده است، خداوند مىفرمايد:
«وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها»
نام حيوانات را ذكر كرده است؛ زيرا از ديدگاه او همه حيوانات زيبا نقّاشى شدهاند.
يا در سوره مباركه غاشيه، مىفرمايد:
«أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ»
نظر در اصطلاح قرآن نگاه كردن با چشم و عقل مىباشد. اگر عقل چشم را همراهى نكند، نگاه كردن، ابلهانه مىشود.
منبع
- پایگاه عرفان