خداوند مهربان، در وجود همه انسانها استعدادهاى عظيم و پرارزشى را قرار داده است، كه با يك سلسله حقايق، از حالت استعداد بودن، به فعليّت مىرسد.
چهره با صفاى كمال و رشد خود را با برخورد به حقايق نشان مىدهد. سرمايه تكامل و استعداد رسيدن به كمال انسان، از تمام موجودات عالم بيشتر و غناو ثروت او در اين زمينه فوق العادهتر است و چنان كه خودش بخواهد، مىتواند آنها را به ثمرات و محصولات بسيار پرارزشى تبديل كند، تا جايى كه اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايند: مقام اين انسان از همه فرشتگان برتر و بالاتر مىشود و درجات او در پيشگاه مقدس پروردگار درجات ويژهاى خواهد شد. درجاتى كه با همين لفظ در قرآن مجيد به آن اشاره شده است. اين درجات در بسيارى از آيات بدون «الف و لام» مىباشد و به تعبير ادبى، به صورت اسم نكره كه نشان دهنده ارزش و عظمت آن درجات و مرتبهها است.