ما رحمت خودمان را به هر كسى كه بخواهيم مىدهيم، اما چه كسى را خدا مىخواهد؟ شايستگان و صالحان را. اين «من نشاء» بىقاعده و قانون نيست.
بى حساب و كتاب نيست. خيلى منظم و حساب شده است؛
«نُصِيبُ بِرَحْمَتِنَا مَن نَّشَآءُ و لَانُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ»
در آيه مىگويد: آن «من نشاء» محسنين هستند؛ در «وَ لَانُضِيعُ» با واو عاطفه، جمله بعد را به جمله قبل عطف و وصل مىكند، يعنى «نُصِيبُ بِرَحْمَتِنَا مَن نَّشَآءُ» اين «من نشاء» چه كسانى هستند؟ «وَ لَانُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ». آيه مىفرمايد: كه اين «من نشاء» قانون و ضابطه نيست، بلكه محسنين هستند.