مهلت خدا به مجرمان‏

خداوند متعال به دو علت به مجرمان مهلت مى‏دهد و عجله‏اى در انتقام و عذاب ندارد.

اما يك علتى كه به مجرمان مهلت مى‏دهد، اين است كه مجرم در اين مهلت، گوهر توبه را پيدا كند. يك پندى بشنود، يك صحنه عبرت‏آميزى را ببيند، يك خط شعر يا يك آيه قرآن او را بيدار كند، مرگ كسى قلب او را حركت بدهد، بلا و دردى او را از خواب غفلت بيدار كند.

گاهى مجرمى را به اميد توبه سى سال مهلت مى‏دهد و عجله‏اى هم ندارد. چه مجرمان عجيب و غريبى بودند كه در فضاى همين مهلت‏ها تبديل به مؤمنان واقعى و پاكان كم‏نظيرى شدند. تعداد آنها هم در تاريخ بشر كم نيست. پنجاه سال غرق در آلودگى است، يك‏باره در همين مدت طولانى توبه مى‏كند پروردگار عالم از او گذشت مى‏كند، او را در دنيا و قيامت جريمه نمى‏كند و با پاكان عالم وارد بهشت مى‏شود.

قرآن مى‏گويد: مجرمان، مشركان، كافران اگر ايمان آوردند و توبه كردند:

«فَإِخْوَ نُكُمْ فِى الدّينِ»  من حكم مى‏كنم كه آنان برادران دينى شما هستند. اين حوصله و صبر، اخلاق خدا است. گاهى مصيبت و بلايى براى آدم پيش مى‏آيد و او با عجله مى‏خواهد آن را حل كند، اما نمى‏شود، ولى اگر صبر و حوصله كند، زمان مقرر بر او بگذرد و آن نتيجه لازم را بدهد، او از اصل بلا، شاد مى‏شود كه چنين برنامه‏اى براى ما پيش آمد. در ابتدا آن بلا خيلى تلخ است، اما با حوصله و صبر، انتهاى آن بسيار شيرين مى‏شود.