محاجه خدا با وارثان آگاه بر آلودگى مالى‏

خدا در سوره فجر درباره وارثان مى‏گويد: «وَ أَمَّآ إِذَا مَا ابْتَلَيهُ» وقتى گريبان‏ وارث را گرفتم، او را بى‏آبرو كردم، به خاك سياه نشاندم، ده نوع گره در زندگى او انداختم كه نتواند باز كند، آن وقت مى‏نشيند گريه مى‏كند، مى‏گويد: «فَيَقُولُ رَبّى أَهنَنِ» پروردگار من به من توهين كرد، من را خار و پستم كرد: «كَلَّا»  خدا مى‏فرمايد: اين طور نيست كه مى‏گويى. خداى تو حكيم، عادل و عالم است «بَل» علتِ بدبختى، به خاك نشينى و گره خوردن در زندگيت؛ «لَّاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ» است. چند ميليون ارث به تو رسيد، يك لقمه از اين پول را در دهان يك يتيم نگذاشتى. تو بى‏رحم هستى. تو به موارد احكام خدا عالم هستى، با اين حال احكام را پشت سر انداختى.

تو غير از كسى هستى كه به جهل و نادانى گناه كرده است و من او را در همان لحظه بخشيدم. ولى به زندگى تو گره انداختم، چون «لَّاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ* وَلَا تَحضُّونَ عَلَى‏ طَعَامِ الْمِسْكِينِ» .

اين پول ارث را بردى و يك گوشه از اين مال را به يك افتاده آبرودار ندادى «وَ تَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا» تمام ارث را بالا كشيدى، در حالى كه نماز، حج، خمس، زكات و بدهى به گردن ميّت بود. همه آن را خوردى: «وَ تُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا» با چنگ و دندان به اين پول چسبيدى و شديداً به آن دل بستى.

آيا من به تو اهانت كردم، يا تو به من و آيات قرآن من؟! آيا من به تو بى‏ادبى كردم، يا تو به آن پدر بدبختِ فلك زده‏ات كه در برزخ دچار عذاب بود، بى‏ادبى كردى؟ اين عالم آگاه است كه دچار آلودگى مالى است.

خدا با ناآگاهِ آلوده، تا زمانى كه در فضاى ناآگاهى مانده است، كارى ندارد.

وقتى هم كه بيدار شود و توبه كند، او را در همان لحظه مى‏آمرزد. ولى واى به حال كسانى كه آگاهند و در آلودگى گناه باقى مانده‏اند.